Σε λίγο θα αποτελεί παρελθόν, και μόνο οι αναμνήσεις από τα περάσματά μας θα τη διατηρούν ζωντανή. Θα θυμόμαστε τις στιγμές που ανεβάζαμε τα παιδιά και τα εγγόνια μας για να δουν τα τρένα, να περνούν και να χαιρετούν τους επιβάτες, μαθητές να την περνούν για να πάνε στο σχολείο, πολίτες για να πάνε στις δουλειές τους. Βέβαια για κάθε έναν που την διάβαινε για πρώτη φορά ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία, λόγω του ύψους αλλά και της κατασκευής της. Κάποιοι την έκαναν μερος της καθημερινότητάς τους γρήγορα. Άλλοι δυσκολευόντουσαν λόγω των πολλών σκαλιών που έπρεπε να ανέβουν αλλά και του θορύβου που προκαλούνταν από την γέφυρα όταν την περπατούσαν. Εικόνες μιας άλλης εποχής που θα μείνουν για πάντα στην μνήμη μας.
Η νέα πεζογέφυρα ετοιμάζεται να πάρει τη θέση της και να γράψει τη δική της ιστορία. Σύγχρονη, προσβάσιμη και λειτουργική, θα διευκολύνει τη μετάβαση από τους Αμπελοκήπους προς τη Μοναστηρίου και αντίστροφα. Θέλει λίγη ακόμη υπομονή αφού σε περίπου ενάμιση μήνα όλοι θα έχουμε τη δυνατότητα να τη διασχίσουμε.
Όσο για την υπογειοποίηση που συχνά αναφέρουν οι αναγνώστες μας, επί είκοσι χρόνια οι υπουργοί στους οποίους θέταμε το ζήτημα επικαλούνταν πάντα το υψηλό οικονομικό κόστος. Και, βέβαια, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στην Ελλάδα τα έργα δεν ωριμάζουν μόνο ενίοτε και σαπίζουν…
Χρήστος Γιαννακίδης