Η Ευρώπη παραμένει παγιδευμένη σε έναν κύκλο κρίσης, εκτός εάν απελευθερωθεί από την εξάρτησή της από τα αεροσκάφη και τα αυτοκίνητα και στραφεί στον ηλεκτροκίνητο σιδηρόδρομο, καθώς οι ευρωπαϊκές αλυσίδες εφοδιασμού, οι επιχειρήσεις και οι πολίτες αντιμετωπίζουν έναν δεύτερο ενεργειακό κλυδωνισμό σε λιγότερο από πέντε χρόνια.
Σήμερα, ο Γενικός Διευθυντής του UNIFE Enno Wiebe δήλωσε ότι ο συνεχιζόμενος πόλεμος στη Μέση Ανατολή αποδεικνύει ότι οι Ευρωπαίοι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής πρέπει να δώσουν προτεραιότητα στην οικοδόμηση ανθεκτικότητας μέσω πρόσθετων επενδύσεων στους σιδηροδρόμους μέσω της διευκόλυνσης «Συνδέοντας την Ευρώπη» (CEF) στις επερχόμενες διαπραγματεύσεις για τον προϋπολογισμό της ΕΕ και σε επίπεδο κρατών μελών.
Επί του παρόντος, στον μηχανισμό «Συνδέοντας την Ευρώπη», ο οποίος αποτελεί μέρος του σχεδίου πολυετούς δημοσιονομικού πλαισίου (προϋπολογισμός της ΕΕ για την περίοδο 2028-2034), έχουν διατεθεί 51,5 δισεκατομμύρια ευρώ (μέρος των οποίων θα χρησιμοποιηθεί για τους σιδηροδρόμους). Ωστόσο, το ποσό αυτό πρέπει να αυξηθεί σε τουλάχιστον 100 δισεκατομμύρια ευρώ προκειμένου να σημειωθεί ουσιαστική πρόοδος στην ενίσχυση του ευρωπαϊκού δικτύου.
Οι επενδύσεις αυτές θα διατεθούν για μια σειρά αξιόλογων πρωτοβουλιών, όπως:Υλοποίηση βασικών ευρωπαϊκών διασυνοριακών και στρατιωτικών σιδηροδρομικών έργων κινητικότητας
Περαιτέρω σχεδιασμός και πρώιμες εργασίες ανάπτυξης ενός μελλοντικού σιδηροδρομικού δικτύου υψηλής ταχύτητας της ΕΕ
Ανάπτυξη βασικών τεχνολογιών που θα ενισχύσουν το υφιστάμενο σιδηροδρομικό δίκτυο – όπως το ERTMS® (Ευρωπαϊκό Σύστημα Διαχείρισης της Σιδηροδρομικής Κυκλοφορίας) και το DAC (Ψηφιακή Αυτόματη Ζεύξη)
Αναγνώριση των σιδηροδρόμων ως ραχοκοκαλιάς της ευρωπαϊκής κινητικότητας
Η συνεχιζόμενη εξάρτηση της Ευρώπης από τα αεροσκάφη και τα αυτοκίνητα για την κινητικότητα επιβατών και εμπορευμάτων σημαίνει ότι η ήπειρος αντιμετωπίζει την εφαρμογή μέτρων έκτακτης ανάγκης σε κάθε κρίση, αντί να δίνει προτεραιότητα σε μέτρα «θωράκισης», όπως η συγκέντρωση επενδύσεων σε πιο ηλεκτροκίνητα σιδηροδρομικά δίκτυα.
Εκτός από τις διαταραχές στις αεροπορικές εταιρείες, τις οδικές και θαλάσσιες εμπορευματικές μεταφορές, ο δευτερογενής πληθωρισμός μέσω των αυξημένων τιμών των ορυκτών καυσίμων είναι πιθανό να κυματίσει τις αλυσίδες εφοδιασμού, αυξάνοντας το κόστος των αγαθών, των ειδών παντοπωλείου και των υπηρεσιών για κάθε Ευρωπαίο πολίτη και επιχείρηση.
Η επένδυση σε ηλεκτροκίνητους εθνικούς σιδηροδρόμους, αστικά μετρό και ελαφριές σιδηροδρομικές υποδομές θα μείωνε την εξάρτηση από ορυκτά καύσιμα, καθώς η ενέργεια θα μπορούσε να προέρχεται από άλλα μέσα, συμπεριλαμβανομένων των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και της πυρηνικής ενέργειας.
Ο σιδηρόδρομος ευθύνεται μόνο για το 0,3 % των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου που σχετίζονται με τις μεταφορές στην Ευρώπη, γεγονός που τον καθιστά τον πιο φιλικό προς το περιβάλλον τρόπο μεταφοράς. Το μερίδιο αγοράς των σιδηροδρομικών εμπορευματικών μεταφορών σύμφωνα με τη Eurostat μειώθηκε από 19,1 % το 2012 σε 16,4 % το 2023.
Η συνεχιζόμενη κρίση παρέχει επίσης περαιτέρω ευκαιρίες για δραματική κλιμάκωση των επιβατικών υπηρεσιών, οι οποίες συνεχίζουν να αυξάνονται σε δημοτικότητα και μερίδιο αγοράς.
Αποσπάσματα που αποδίδονται στον Γενικό Διευθυντή του UNIFE Enno Wiebe
«Λίγα μαθήματα έχουν αντληθεί από τα ενεργειακά σοκ της δεκαετίας του 1970. Καθώς οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής πρέπει τώρα να ανταποκριθούν με μέτρα έκτακτης ανάγκης, θα μπορούσαμε να είχαμε μειώσει την οικονομική και κοινωνική ζημιά αυτών των εισερχόμενων κραδασμών επενδύοντας στους σιδηροδρόμους με την πάροδο των γενεών».
«Με τη δημόσια ζήτηση για καλύτερες σιδηροδρομικές υποδομές και την υπερβολική εξάρτηση από τις αεροπορικές και οδικές εμπορευματικές μεταφορές, μια επένδυση τουλάχιστον 100 δισεκατομμυρίων ευρώ στον επόμενο προϋπολογισμό της ΕΕ για τον ΜΣΕ θα συμβάλει στην οικοδόμηση μελλοντικής ανθεκτικότητας και στη μείωση των επιπτώσεων μελλοντικών ενεργειακών κραδασμών».
«Για την υλοποίηση αυτών των τόσο αναγκαίων έργων, η ευρωπαϊκή βιομηχανία σιδηροδρομικού υλικού χρειάζεται κάτι περισσότερο από τη βεβαιότητα των μακροπρόθεσμων επενδύσεων. χρειάζεται μέτρα για να διασφαλιστεί ότι μπορεί να παραμείνει ανταγωνιστική, όπως η μεταρρύθμιση των δημόσιων συμβάσεων και η ελάφρυνση του κανονιστικού φόρτου».
