Αγάλματα εμπνευσμένα από… σκύλους.
Έζησαν σχεδόν την ίδια περίοδο και είναι και οι ίδιο το ίδιο γνωστοί. Πρόκειται για τον Χάτσικο και τον Shep τα δύο ίσως πιο γνωστά σκυλιά - σύμβολα αφοσίωσης και αγάπης που πέρασαν τη ζωή τους περιμένοντας ένα τρένο…
Το 1924 ένας Ιάπωνας καθηγητής πανεπιστημίου, ο Χιντεσάμπουρο Ούενο, υιοθέτησε ένα λευκό κουτάβι Ακίτα. Τον ονόμασε Χάτσικο κι έγιναν αμέσως αχώριστοι φίλοι. Ο Χάτσικο τον συνόδευε κάθε μέρα στον σιδηροδρομικό σταθμό της Σιμπούγια, στα περίχωρα του Τόκιο όπου έμενε, για να πάρει το τρένο προς το πανεπιστήμιο. Μετά πήγαινε στο σπίτι και επέστρεφε το απόγευμα στον σταθμό για να περιμένει τον κύριό του που γύριζε από τη δουλειά. Ένα απόγευμα εκείνος δεν γύρισε. Είχε πάθει καρδιακή προσβολή και πέθανε. Ο Χάτσικο επέστρεφε όμως κάθε απόγευμα στο ίδιο σημείο για 10 χρόνια, με την ελπίδα ότι θα τον δει και πάλι.
Συγκινημένος ένας διάσημος γλύπτης φιλοτέχνησε ένα μπρούτζινο άγαλμα του Χάτσικο να περιμένει καθιστός το αφεντικό του. Λέγεται, ότι στα αποκαλυπτήριά του ήταν παρόν και ο ίδιος ο σκύλος.
Ο Shep ήταν ένας ποιμενικός που εμφανίστηκε το 1936 σε ένα σιδηροδρομικό σταθμό της Μοντάνα όταν οι υπάλληλοι φόρτωναν σε ένα τρένο ένα φέρετρο.
Όταν το τρένο έφυγε, ο Shep συνέχισε να επιστρέφει στο σταθμό για κάθε επόμενο τρένο που ερχόταν. Πήρε λίγο καιρό στους υπαλλήλους του σταθμού να συνειδητοποιήσουν πως το φέρετρο πιθανότατα ανήκε στον ιδιοκτήτη του σκύλου και πως ο τετράποδος «επιβάτης» επέστρεφε κάθε φορά που άκουγε το τρένο να έρχεται με την ελπίδα ότι μαζί του θα έφερνε πίσω και τον αγαπημένο του φίλο…
Οι υπάλληλοι του σταθμού άρχισαν να φροντίζουν τον Shep, εκείνος άρχισε να ζει πλέον στο σταθμό, και έτσι έγινε γνωστός σε όλους όσους περνούσαν από εκεί
Το 1942 ο Shep πέθανε, όταν τον πάτησε ένα από τα τρένα που περίμενε. Στεκόταν με τα μπροστινά του πόδια στις ράγες. Είχε μεγαλώσει κιόλας πια καιδεν άκουσε το τρένο εγκαίρως, αλλά ούτε ο μηχανοδηγός πρόλαβε να σταματήσει.
Το 1942 ο Shep πέθανε, όταν τον πάτησε ένα από τα τρένα που περίμενε. Στεκόταν με τα μπροστινά του πόδια στις ράγες. Είχε μεγαλώσει κιόλας πια καιδεν άκουσε το τρένο εγκαίρως, αλλά ούτε ο μηχανοδηγός πρόλαβε να σταματήσει.
Προς τιμήν του στήθηκε ένα άγαλμα το 1994 στο Φορτ Μπεντόν της Μοντάνα. Το άγαλμα τον δείχνει να στέκεται με τα μπροστινά πόδια στις ράγες, περιμένοντας το τρένο. Όπως ακριβώς ήταν μέχρι την τελευταία στιγμή…
Πηγή:tvxs.gr
