Κορωπί.
Προαστιακός 6:30 το πρωί.
Κόκκινος ολοστρόγγυλος
ανατέλλει ο Απολλώνιος δίσκος
πίσω από καλώδια
υπερυψηλής τάσης
ενώ αεροπλάνα -σμάρι πουλιών-
διαδοχικά προσγειώνονται
ένα ένα στη γη.
Λίγο αργότερα
αρρενωπός ο Φοίβος, αποκαλυπτικός
θα δώσει μορφή και χρώμα
στα σκοτεινά περιγράμματα
των άχαρων κτιρίων της πόλης
θα ζεστάνει τα κρύα ασφάλτινα ποτάμια
φανερώνοντας τη μιζέρια
που η θηλυκή νύχτα επιμελώς έκρυβε.
Όχι, δεν θα περάσουν οι αχτίδες
τις βαριές κουρτίνες της έπαυλης
που θα συνεχίζει για ώρα να κοιμάται.
Καλόδεχτες θα φωτίσουν
το ηλιοκαμένο πρόσωπο του εργάτη
που ντύνεται το μεροκάματο
διαπερνώντας τα φτηνά τζάμια
της εργατικής πολυκατοικίας
ζωντανεύοντας ακόμη
και τους αποκολλημένους σοβάδες.
Το πρωινό γλυκό, ευπροσήγορο φως
θα προκαλέσει ανατριχίλα
στα γυμνά, αγκαλιασμένα σώματα των εραστών
που αργοσαλεύοντας νωχελικά
λαχταρούν να πραγματώσουν
τις προκλήσεις της σημερινής μέρας
βλέποντας να παίζουν κρυφτό οι σκιές
με το πεσμένο στο πάτωμα άσπρο σεντόνι.
Είναι το ίδιο φως
που θα εμφανίσει από το πουθενά
τον ορεινό όγκο του Υμηττού
και πέρα μακριά της Πεντέλης
αυτό, που θα σηκώσει την πρωινή αχλή
στο βρεγμένο χορτάρι
της πεδιάδας των Μεσογείων
φανερώνοντας τ΄ αμπέλια
και τις ελιές που απόμειναν
αυτό, το ηλιόφωτο φιλί
που θα ξεσηκώσει ερωτικά τα φύλλα
για την οργασμική φωτοσύνθεση.
Αντανακλάσεις κόκκινες, εκτυφλωτικές
στα ενεργειακά τζάμια του τραίνου
που από αεροδρόμιο προς Αθήνα
με θόρυβο πλησιάζει
αριθμημένες τυπώνουν προσκλήσεις
για την παράσταση «Ήμαρ» στο «Θέατρο Βαγόνι»
που κινείται σε μια πορφυρή θάλασσα αττικού φωτός
και εγώ μαζί του, εγκαταλείποντας την αποβάθρα
πορεύομαι
αναπνέοντας το φως που με γέννησε
και τώρα με χαϊδεύει.
Ποίηση: Γιώργου Ρούσκα
Από το βιβλίο Άυλο Πύαρ
Εκδόσεις Χίλων 2013
