Το σιδηροδρομικό δυστύχημα Χάροου και Γουίλντστοουν
Η 8η Οκτωβρίου 1952 μνημονεύεται από τους Λονδρέζους ως η χειρότερη σιδηροδρομική τραγωδία της Αγγλίας σε καιρό ειρήνης: μόνο το σιδηροδρομικό δυστύχημα του Α’ Παγκοσμίου το 1915, όταν 227 σκοτσέζοι στρατιώτες που πήγαιναν στο μέτωπο σκοτώθηκαν, το ξεπερνά σε όρους καταστροφής. Το δυστύχημα Χάροου και Γουίλντστοουν περιλάμβανε μάλιστα τη σύγκρουση τριών τρένων, ένα τοπικό επιβατικό, ένα νυχτερινό εξπρές από το Περθ που είχε καθυστερήσει λόγω ομίχλης και ένα ακόμα εξπρές του Λονδίνου.
Ο μηχανοδηγός του συρμού από το Περθ δεν είδε, πιθανότατα λόγω ομίχλης, την κίτρινη προειδοποιητική σήμανση και δεν έκοψε ταχύτητα, πατώντας φρένο μόνο όταν ήδη πολύ αργά. Ένας συρμός ήταν αραγμένος στον σταθμό του Χάροου και Γουίλντστοουν περιμένοντας τον κόσμο να επιβιβαστεί, όταν δέχτηκε τον σφοδρό εμβολισμό του εξπρές από το Περθ με ταχύτητες μεγαλύτερες των 80 χλμ/ώρα, αν και το πράγμα δεν θα τέλειωνε δυστυχώς εδώ: το τρίτο εξπρές, που περνούσε από άλλη γραμμή του σταθμού με μεγάλη ταχύτητα, έπεσε πάνω στα συντρίμμια της αρχικής σύγκρουσης και εκτροχιάστηκε.
Συνολικά, 16 βαγόνια διαλύθηκαν ολοσχερώς, με τα 13 μάλιστα εξ αυτών να συμπυκνώνονται σε μια άμορφη μάζα μόλις 41 μέτρων μήκους, 16 μέτρων πλάτους και 9 μέτρων ύψους. Οι απώλειες εκτοξεύτηκαν σε 112 ανθρώπους και άλλοι 340 ήταν ο απολογισμός σε τραυματίες. Παρά το γεγονός ότι η απόδοση ευθυνών μόνο εύκολη δεν ήταν, το τριπλό δυστύχημα θεωρήθηκε ότι ήταν αποτέλεσμα των κακών καιρικών συνθηκών και του πανταχού παρόντος ανθρώπινου παράγοντα. Το μαύρο δυστύχημα οδήγησε σε άμεση αναβάθμιση του προειδοποιητικού συστήματος των βρετανικών σιδηροδρόμων, εισάγοντας την αυτόματη εφαρμογή των φρένων σε καταστάσεις επείγουσας ανάγκης…
Η σιδηροδρομική έκρηξη της Ούφα στα Ουράλια
Η δεκαετία του 1980 ήταν μια δύσκολη περίοδος για τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ο οποίος προσπαθούσε να κρατήσει όρθιο το κομμουνιστικό οικοδόμημα σε πείσμα των καιρών, αν και μια σειρά από καταστροφές και τραγωδίες θα αποδείκνυαν με τον πλέον ζοφερό τρόπο πόσο παλιές και επικίνδυνες ήταν οι υποδομές της ΕΣΣΔ. Ένα τέτοιο δυστύχημα θα λάμβανε χώρα στις 4 Ιουνίου 1989, όταν δύο επιβατικά τρένα με εκατοντάδες επιβάτες πλησίαζαν στον σταθμό της πόλης Ούφα, στους πρόποδες των Ουραλίων.
Τα τρένα δεν συγκρούστηκαν, καθώς κινούνταν σε διαφορετικές γραμμές, συνάντησαν όμως στο διάβα τους ένα εξαιρετικά εύφλεκτο νέφος αερίων (προπάνιο, βουτάνιο και υδρογονάνθρακες υψηλής πίεσης) που διέρρεαν από κοντινό αγωγό. Οι σπίθες από τα φρένα των δύο συρμών πυροδότησαν την αέρια λαίλαπα, καταλήγοντας σε μια πελώρια έκρηξη: 7 βαγόνια μετατράπηκαν σε στάχτες, την ίδια ώρα που 37 ακόμα κάηκαν σχεδόν ολοσχερώς.
Ο θλιβερός απολογισμός εκτοξεύτηκε σε περισσότερες από 500 απώλειες, με πολλές εξ αυτών να είναι σχολιαρόπαιδα που επέστρεφαν από εκδρομή στη Μαύρη Θάλασσα. Από την ισχυρότατη έκρηξη κάηκαν τα πάντα σε μια ακτίνα 4 χιλιομέτρων. Οι υπεύθυνοι του αγωγού επέδειξαν εγκληματική αμέλεια, καθώς αντί να ελέγξουν την πτώση της πίεσης που προκλήθηκε από τη διαρροή, εκείνοι το μόνο που έκαναν ήταν να αυξήσουν την πίεση στον αγωγό, καταλήγοντας σε ένα τεράστιο νέφος προπανίου να ταξιδεύει κατά μήκος των σιδηροδρομικών ραγών.
Ο ίδιος αγωγός μάλιστα είχε σημειώσει περισσότερες από 50 διαρροές μέσα στα τρία προηγούμενα χρόνια, αν και αυτό δεν ήταν όλο το σκηνικό της φρίκης: οι ελεγκτές της σιδηροδρομικής κυκλοφορίας δεν είχαν εξουσιοδότηση να σταματούν τα τρένα του υπερσιβηρικού ακόμα και σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης…
Πηγή: newsbeast.gr