Στην Καλαμάτα οι δημότες προσπαθούν εδώ και καιρό να έχουν τρένο, θα το καταφέρουν εξάλλου η πόλη έχει μεγαλώσει, και τα σταθερά μέσα χρειάζονται. Στην Πάτρα ο προαστιακός λειτουργεί ήδη.
Του Δημήτρη Προκοπίου*
Ο Βόλος δεν είναι μόνο τσιπουράδικα, αν και όταν λέω ότι πάω στη γενέτειρα μου αυτό λένε μόνο. Η παραλία του Βόλου είναι κλασική με τα καφέ και τα μπαράκια μετά τον Αγιο Κωνσταντίνο. Επίσης το Πήλιο είναι αριστούργημα που μάλιστα διαθέσει εξαιρετική γαστρονομία.
Η συζήτηση για βιώσιμες μετακινήσεις και μείωση της κυκλοφορίας στις ελληνικές πόλεις επανέρχεται διαρκώς, ιδιαίτερα σε αστικά κέντρα με έντονα προβλήματα κυκλοφοριακής συμφόρησης. Στον Βόλο, μια τέτοια συζήτηση δεν ξεκινά από το μηδέν: η πόλη διαθέτει ήδη μια ιστορική σιδηροδρομική γραμμή, αυτή που συνδέει τον Σταθμό Βόλου με τα Λεχώνια, γνωστή από τον θρυλικό «Μουτζούρη».
Το ερώτημα που τίθεται είναι αν αυτή η γραμμή θα μπορούσε να αξιοποιηθεί ξανά —όχι μόνο τουριστικά— αλλά ως ένα σύγχρονο μέσο αστικής και προαστιακής μετακίνησης. Ένα μοντέλο τύπου τραμ–τρένο θα ήταν εφικτό. Να πηγαίνει ο κόσμος για μπάνιο αντί να ταλαιπωρείται στην κίνηση.
Τεχνικά, μια τέτοια λύση θα μπορούσε να πάρει τη μορφή ενός συστήματος τραμ–τρένου (tram-train) με ελαφριούς συρμούς που κινούνται με χαμηλές ταχύτητες μέσα στον αστικό ιστό και συνεχίζουν εκτός πόλης. Η διαδρομή θα ξεκινούσε από τον Σταθμό Βόλου, θα διέσχιζε επιλεγμένα σημεία της πόλης και θα κατέληγε στα Λεχώνια, με συχνά δρομολόγια και στάσεις σε γειτονιές, όχι μόνο σε κεντρικούς σταθμούς. Μια τέτοια υποδομή θα μπορούσε να λειτουργεί συμπληρωματικά στα λεωφορεία και να αποτελέσει πραγματική εναλλακτική στο Ι.Χ.
Τα οφέλη είναι πολλαπλά. Η λειτουργία ενός αστικού τρένου θα μπορούσε να μειώσει την κυκλοφορία και τους ρύπους, να βελτιώσει την ποιότητα ζωής και να ενισχύσει τη σύνδεση της πόλης με το Πήλιο. Σε μια πόλη που υποφέρει από κυκλοφοριακό πρόβλημα, το τραίνο θα βοηθούσε. Παράλληλα, η ιστορική και φυσική αξία της διαδρομής θα μπορούσε να προσδώσει σημαντική τουριστική υπεραξία, ενώ η αναβάθμιση των περιοχών γύρω από τη γραμμή θα λειτουργούσε ως μοχλός αστικής αναγέννησης.
Ωστόσο, τα εμπόδια δεν είναι αμελητέα. Εκ παραδρομής πολλοί δεν το θέλουν. Το κόστος αναβάθμισης της υποδομής, η ανάγκη σύγχρονων συρμών και σηματοδότησης, καθώς και τα πολεοδομικά ζητήματα —καθώς σε ορισμένα σημεία η γραμμή περνά κοντά σε δρόμους και κτίρια— αποτελούν σοβαρές προκλήσεις. Πάνω απ’ όλα, απαιτείται πολιτική βούληση, μακροπρόθεσμος σχεδιασμός και τεκμηριωμένη μελέτη βιωσιμότητας.
Για τους κατοίκους της Αγρίας και τη δημοτική αρχή θεωρώ ότι η ιδέα για το τραίνο θα βοηθούσε την πόλη, και θα αποτελούσε πλεονέκτημα και όχι μειονέκτημα, αυτό για το Βόλο σημαίνει θα γινόταν ελαστικότερος προορισμός.
Η επαναλειτουργία της γραμμής Βόλος–Λεχώνια ως μέσο καθημερινής μετακίνησης δεν είναι ούτε απλή ούτε άμεση ιδεά για υλοποίηση και στην τελική άποψη ας ξεκινούσε το τραίνο από το πάρκο του Αγίου Κωνσταντίνου. Είναι, όμως, τεχνικά και πολεοδομικά εφικτή. Αν ο Βόλος επιλέξει να επενδύσει σοβαρά σε ένα «πράσινο» μοντέλο μετακινήσεων, η συγκεκριμένη λύση θα μπορούσε να αποτελέσει μία από τις πιο λογικές και ουσιαστικές επιλογές για το μέλλον της πόλης. Δεν μπορεί μια πόλη να επενδύει στη εμφάνιση, χρειάζονται και υποδομές
*Ο δρ. Δημήτρης Προκοπίου είναι εκπαιδευτής ενηλίκων, Ναυτιλιακών Σπουδών και Τουριστικών και Ξενοδοχειακών επιχειρήσεων. Είναι σύμβουλος τουρισμού στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Κατάγεται από τη Μακρινίτσα
taxydromos.gr
