Από τους 13 σταθμούς το 1935 έφθασε τους 182 το 2011. Το
μοσχοβίτικο μετρό προσελκύει χιλιάδες επισκέπτες ως υπόγειο μουσείο. Ο κάθε
σταθμός είναι μοναδικός και ο επισκέπτης του αιφνιδιάζεται από τον σχεδιασμό
και τη διακόσμησή τους. Έως το 2020 σχεδιάζεται η επέκταση των γραμμών του κατά
120 χλμ.. Σήμερα οι γραμμές του εκτείνονται σε μήκος 3.000 χιλιομέτρων.
Επτά εκατομμύρια επιβάτες μετακινούνται καθημερινά με το μετρό της Μόσχας.
Δηλαδή, κάπου 5,633 ανά λεπτό της ώρας. Στη διαδρομή, όσοι δεν διαβάζουν κάποιο
βιβλίο ή εφημερίδα, μπορούν να παρακολουθήσουν ακόμα και εκθέσεις ζωγραφικής
στα βαγόνια…
Ο βαθύτερος σταθμός
Ο βαθύτερος σταθμός του μετρό της πρωτεύουσας είναι σήμερα ο σταθμός «Πάρκο της
Νίκης», ο οποίος άνοιξε στις 6 Μαΐου του 2003, στη γραμμή Αρμπάτσκο-
Προκρόβσκαγια. Θαμμένος περίπου στα 85 μέτρα κάτω από τη γη, βρίσκεται βαθύτερα
από τους περισσότερους σταθμούς, το βάθος των οποίων δεν υπερβαίνει τα 50
μέτρα.
Ο πιο ρηχός σταθμός
Βρίσκεται μόλις πέντε μέτρα κάτω από τη γη και το φως του ήλιου, και ονομάζεται
σταθμός Πετσάτνικι. Μέρος της οροφής του φθάνει κάμποσα μέτρα πάνω από το
έδαφος.
Ο μεγαλύτερος σταθμός
Στη γραμμή Σοκόλνικι ο σταθμός «Λόφοι των Σπουργιτιών», συμπεριλαμβανομένων των
διαδρόμων προσέγγισης, εκτείνεται στα 284 μέτρα και αποτελεί ρεκόρ για το μετρό
της Μόσχας. Χρειάζονται 4 λεπτά για να περπατήσει κάποιος από το ένα άκρο της
πλατφόρμας στην άλλη. Άνοιξε το 1959 και είναι ο πρώτος σταθμός του μετρό στον
κόσμο που χτίστηκε πάνω από γέφυρα και πάνω από το νερό.
Ο πιο πολυτελής σταθμός
Ο σταθμός «Κομσομόλσκαγια» σχεδιάστηκε στη γραμμή Κολτσεβάγια για να αποτελέσει
μια πύλη προς τη Μόσχα που θα θαμπώνει τους επισκέπτες από το μεγαλείο και τη
δύναμη της σοβιετικής πρωτεύουσας. Ως εκ τούτου, δεν έγινε καμία οικονομία στις
δαπάνες: ο σταθμός έγινε η αποθέωση του σταλινικού αυτοκρατορικού στιλ και της
μεγαλομανίας. Ακόμη και η διάμετρος του κεντρικού τούνελ, που είναι 11,5 μέτρα,
υπερβαίνει το πρότυπο των δύο γεμάτων μέτρων. Εξ αυτού ο σταθμός διαθέτει την
υψηλότερη οροφή του μετρό της πρωτεύουσας, η οποία είναι διακοσμημένη με οκτώ
ψηφιδωτούς πίνακες από σμάλτο και πολύτιμους λίθους.
Ο στενότερος σταθμός
Ο σταθμός «Λεωφόρος Βολγκογκράντσκι» είναι ο στενότερος του μετρό της Μόσχας
στη γραμμή Ταγκάνσκο-Κρασνοπρεσνένσκαγια με μικρή πλατφόρμα και απόσταση μεταξύ
των στύλων του σταθμού μόλις τέσσερα μέτρα.
Ο πιο καμπύλος σταθμός
Ο σταθμός «Αλεξάντροφσκι Σαντ» στη γραμμή Φιλέβσκαγια μπορεί να υπερηφανεύεται
για μια απότομη ακτίνα καμπυλότητας 750 μέτρων: κάθε φορά που ένα τρένο
αναχωρεί, οι επόπτες βάρδιας επιθεωρούν την ουρά του από τη μέση της
πλατφόρμας, δεδομένου ότι τα πίσω βαγόνια δεν είναι ορατά από την καμπίνα του
οδηγού. Ο οδηγός μπορεί να ξεκινήσει μόνον αφού πάρει άδεια. Το μετρό της
Μόσχας έχει άλλους πέντε σταθμούς με πλατφόρμες σε σχήμα τόξου: Πιατνίτσκοε
Σοσέ, Κουτούζοβσκαγια, Ζιάμπλικοβο, Μεζντουναρόντναγια και Βίσταβοτσναγια, αλλά
η καμπυλότητά τους είναι λιγότερο έντονη.
Ο πιο συχνά μετονομαζόμενος
Οι συχνές ανατροπές του πολιτικού σκηνικού του 20ού αιώνα, όπου μια εξέχουσα
φυσιογνωμία θα μπορούσε ξαφνικά να γίνει εχθρός του λαού, είχαν αποτέλεσμα
πολλοί σταθμοί να αλλάζουν όνομα υπέρ κάποιου που βρισκόταν σε αρμονία με την
επικρατούσα πολιτική διάθεση. Το συχνότερο θύμα των διακυμάνσεων της πολιτικής
ελίτ είναι ο σταθμός «Ριάντ Οκότνι» της γραμμής Σοκόλνικι που έχει μετονομασθεί
τουλάχιστον τέσσερις φορές. Αυτό είναι το όνομα των πρώτων 20 ειρηνικών χρόνων
της ύπαρξής του.
Στη συνέχεια, το 1955, μετονομάστηκε σε «Ιμένι Καγκανόβιτσα» προς τιμή του
Λαζάρ Καγκάνοβιτς, ο οποίος είχε φθάσει στο απόγειο της καριέρας του. Ωστόσο,
δύο χρόνια αργότερα, όταν ο Καγκάνοβιτς ανακηρύχθηκε μέλος αντικομματικής
ομάδας και απομακρύνθηκε από όλες τις θέσεις, ο σταθμός μετονομάστηκε βιαστικά
πάλι σε «Ριάντ Οκότνι». Το 1961, στο πλαίσιο της μετονομασίας διάφορων δρόμων
της Μόσχας, ο σταθμός βαπτίστηκε ως «Λεωφόρος Μαρξ», πριν επιστρέψει στην
ιστορική του ονομασία το 1990, την παραμονή της κατάρρευσης της Σοβιετικής
Ένωσης.
Η μεγαλύτερη απόσταση
Τη μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ τους έχουν οι σταθμοί του μετρό Στρογκινό και
Κριλάτσκογιε. Τα τρένα διανύουν τα 6.625 χλμ. μεταξύ των δύο αυτών σταθμών μέσα
σε 7 λεπτά.
Ο πιο πολυσύχναστος σταθμός
Τα πρωτεία του πολυσύχναστου σταθμού ανήκουν στον Βίχινο, στο τέλος της γραμμής
Ταγκάνσκο-Κρασνοπρέσνενσκαγια. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, η κίνηση
επιβατών ξεπερνάει τα 170.000 άτομα την ημέρα. Κατά τις ώρες αιχμής, ο σταθμός
είναι κατάμεστος και οι επιβάτες που καταφέρνουν να φθάσουν στην πλατφόρμα
πρέπει να περιμένουν για το δεύτερο ή το τρίτο τρένο πριν επιβιβαστούν.
Για δεκαετίες υπό κατασκευή
Ο σταθμός Σπαρτάκ της γραμμής Ταγκάνσκο-Κρασνοπρέσνενσκαγια κατέχει το αρνητικό
ρεκόρ να βρίσκεται υπό κατασκευή για πολλές δεκαετίες. Ξεκίνησε 40 χρόνια πριν
από το 1975, το ίδιο διάστημα που άρχισε και η επέκταση της Οκτιάμπρσκοε Πόλε -
Πλανέρναγια της γραμμής Ταγκάνσκο - Κρασνοπρέσνενσκαγια και ακόμη δεν έχει
ανοιχτεί.
Ο σταθμός ήταν αρχικά για να εξυπηρετεί τους κατοίκους πολύ μικρής περιοχής στο
αεροδρόμιο Τούσινο, αλλά το σχέδιο στέγασης εγκαταλείφθηκε και μαζί με αυτό και
τα σχέδια για τον σταθμό, όπου αδράνησαν οι κατασκευές και οι είσοδοι γέμισαν
με χώμα.
Στον 21ο αιώνα, το γραφείο του δημάρχου αποφάσισε, τελικά, να συνεχίσει τις
εργασίες για την κατασκευή του σταθμού Σπαρτάκ, που θα εξυπηρετεί πλέον το νέο
ανοικτό γήπεδο ποδοσφαίρου. Σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα της κατασκευής, ο
σταθμός θα δεχθεί τους πρώτους του επιβάτες τον Μάρτιο του 2014.
Πηγή : Russia Now
Επιμέλεια : Κ. Μπετινάκης
zougla.gr