Τι και αν πέρασαν 17 χρόνια
από τότε που έφυγε από την ενεργό δράση
ως υπαλλήλου του σιδηροδρόμου, οι μνήμες είναι ανεξίτηλες. Πώς να διαγραφούν από την μνήμη του εικόνες που
πολλές φορές τον έφεραν αντιμέτωπο με την ίδια την ζωή του.
«Θα μπορούσα να γράψω βιβλία για την ζωή μου στον σιδηρόδρομο. Ευχαριστώ το θεό
που ζω. Είδα πολλές φορές τον χάρο με τα μάτια μου. Η δουλειά μας ήταν πολύ επικίνδυνη.
Τα σημάδια στο σώμα μου είναι ακόμη εμφανή. Εδώ στο μέτωπο μου ακόμη φαίνονται
τα σημάδια από το κτύπημα του συνδετήρα όταν επιχείρησα να εντροχιάσω βαγόνι»
μας εξιστόρησε ο κ. Συμεωνίδης. Δύσκολα
χρόνια για τους εργαζόμενους στον σιδηρόδρομο. Οι εργαζόμενοι στην πρώτη γραμμή
του σιδηροδρόμου είναι καθημερινά εκτεθειμένη σε δυσάρεστα γεγονότα. Ποιος όμως
μπορεί να το κατανοήσει; Να είσαι καλά κ. Λάζαρε.