7ο Ετήσιο Μνημόσυνο του Σιδηροδρομικού Αποκλεισμού της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.

«Δεν είναι ένα μνημόσυνο για κάτι που τελείωσε. Είναι μια υπενθύμιση μιας πραγματικότητας που συνεχίζεται»

Γράφει ο Γιώργος Καρακωστίδης, πρόεδρος Συλλόγου Οικισμού Κρυονερίου Ροδόπης

Υπάρχουν επέτειοι που θυμίζουν γεγονότα του παρελθόντος. Υπάρχουν όμως και επέτειοι που μας υπενθυμίζουν προβλήματα τα οποία παραμένουν ζωντανά. Μία από αυτές είναι το 7ο Ετήσιο Μνημόσυνο του Σιδηροδρομικού Αποκλεισμού της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.

Δεν είναι ένα μνημόσυνο για κάτι που τελείωσε. Είναι μια υπενθύμιση μιας πραγματικότητας που συνεχίζεται.

Επτά χρόνια μετά, η Ανατολική Μακεδονία και Θράκη εξακολουθεί να περιμένει την πλήρη και κανονική αποκατάσταση της επιβατικής σιδηροδρομικής σύνδεσής της με τη Θεσσαλονίκη και την υπόλοιπη Ελλάδα.

Από το 2019 ξεκίνησε μια περίοδος αβεβαιότητας για τη σιδηροδρομική σύνδεση της περιοχής μας. Οι προσωρινές λύσεις, οι αλλαγές και οι αναμονές δεν οδήγησαν μέχρι σήμερα στην επιστροφή μιας σύγχρονης, σταθερής και αξιόπιστης επιβατικής σύνδεσης.

Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο ερώτημα.

Επτά χρόνια μετά, υπάρχει συγκεκριμένο σχέδιο για την επιστροφή του τρένου στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη;

Οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν. Υπάρχει ολοκληρωμένη μελέτη; Ποιο είναι το κόστος επαναλειτουργίας; Ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα; Ποια χρηματοδότηση προβλέπεται; Πότε θα μπορέσει ένας πολίτης της Κομοτηνής, της Ξάνθης ή της Αλεξανδρούπολης να ταξιδέψει ξανά με τρένο προς τη Θεσσαλονίκη;

Αυτά δεν είναι ερωτήματα αντιπολιτευτικής σκοπιμότητας. Είναι τα αυτονόητα ερωτήματα μιας κοινωνίας που περιμένει ήδη επτά χρόνια. Γιατί όταν μια προσωρινή κατάσταση διαρκεί επτά χρόνια, παύει να είναι προσωρινή. Γίνεται ένα πρόβλημα που απαιτεί λύση.

Είναι γεγονός ότι πραγματοποιούνται σημαντικές παρεμβάσεις σε τμήματα του σιδηροδρομικού δικτύου.

Ο άξονας Αλεξανδρούπολη – Ορμένιο έχει ιδιαίτερη σημασία για τις εμπορευματικές μεταφορές, τη γεωστρατηγική θέση της περιοχής και τη σύνδεσή της με διεθνείς διαδρομές.

Κάθε έργο που ενισχύει τον σιδηρόδρομο είναι θετικό. Όμως πρέπει να ξεχωρίσουμε δύο διαφορετικά πράγματα. Άλλο η αναβάθμιση ενός τμήματος του δικτύου. Και άλλο η ουσιαστική επανασύνδεση της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης με τη Θεσσαλονίκη και τον εθνικό σιδηροδρομικό κορμό.

Αυτό είναι το μεγάλο ζητούμενο. Και αυτό παραμένει ανοιχτό. Η Ροδόπη είναι η Περιφερειακή Ενότητα της ΑΜΘ που πληρώνει ισως περισσότερο την απουσία σύνδεσης. Η περίπτωση της Ροδόπης είναι χαρακτηριστική.

Μια Περιφερειακή Ενότητα χωρίς αεροδρόμιο. Χωρίς εμπορικό λιμάνι. Με βασική σύνδεση μέσω της Εγνατίας Οδού. Η απουσία του σιδηροδρόμου δεν είναι απλώς ένα θέμα μετακίνησης. Είναι θέμα ανάπτυξης. Είναι θέμα ανταγωνιστικότητας. Είναι θέμα καθημερινότητας. Για τους πολίτες σημαίνει λιγότερες επιλογές μετακίνησης. Για τους φοιτητές και τους εργαζόμενους σημαίνει μεγαλύτερη δυσκολία πρόσβασης. Για τις επιχειρήσεις σημαίνει μεγαλύτερο κόστος μεταφοράς προϊόντων και πρώτων υλών. Για μια ακριτική περιοχή σημαίνει ακόμη μεγαλύτερη απόσταση από τα μεγάλα οικονομικά κέντρα.

Το ζήτημα όμως δεν είναι μόνο συγκοινωνιακό.

Είναι βαθιά συνδεδεμένο με το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η περιοχή μας: το δημογραφικό. Η Ανατολική Μακεδονία και Θράκη χάνει πληθυσμό. Οι νέοι άνθρωποι αναζητούν ευκαιρίες αλλού. Οι μικρότερες κοινωνίες δυσκολεύονται να κρατήσουν ζωντανή την οικονομική και κοινωνική τους δραστηριότητα. Σε αυτή την πραγματικότητα, οι υποδομές δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι προϋπόθεση επιβίωσης.

Μια περιοχή που θέλει να κρατήσει τους ανθρώπους της χρειάζεται συνδέσεις, πρόσβαση, ανάπτυξη και ευκαιρίες. Ο σιδηρόδρομος δεν είναι απλώς ένα μέσο μεταφοράς. Είναι εργαλείο ανάπτυξης. Είναι παράγοντας κοινωνικής συνοχής. Είναι μέρος μιας συνολικής πολιτικής για την αντιμετώπιση της δημογραφικής συρρίκνωσης. Γιατί το δημογραφικό δεν αντιμετωπίζεται μόνο με λόγια και εξαγγελίες. Αντιμετωπίζεται δημιουργώντας τις συνθήκες ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να παραμείνουν και να δημιουργήσουν στον τόπο τους. Μετά από επτά χρόνια, το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι το τρένο δεν επέστρεψε.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι οι πολίτες δεν γνωρίζουν πότε και με ποιο σχέδιο θα επιστρέψει. Η Ανατολική Μακεδονία και Θράκη δεν ζητά προνόμια. Δεν ζητά ειδική μεταχείριση. Ζητά το αυτονόητο. Ισότιμες υποδομές. Ισότιμες ευκαιρίες. Ισότιμη αντιμετώπιση. Το σημερινό «7ο Ετήσιο Μνημόσυνο» δεν γράφεται για να διχάσει. Γράφεται για να υπενθυμίσει ότι η ανάπτυξη και η περιφερειακή συνοχή δεν μπορούν να υπάρξουν όταν μια ακριτική περιοχή παραμένει αποκομμένη.

Θράκηταξίδια

Εάν όχι τώρα, μετά από επτά χρόνια… τότε πότε;

Εύχομαι πραγματικά αυτό να είναι το τελευταίο «Ετήσιο Μνημόσυνο». Εύχομαι η επόμενη αναφορά να μην αφορά έναν ακόμη χρόνο αποκλεισμού, αλλά την ημέρα που η Ανατολική Μακεδονία και Θράκη θα αποκτήσει ξανά τη σιδηροδρομική σύνδεση που δικαιούται. Γιατί η επιστροφή του τρένου δεν θα σημαίνει μόνο την επαναλειτουργία μιας γραμμής. Θα σημαίνει ότι μια ακριτική Περιφέρεια επιστρέφει πιο κοντά στο κέντρο της χώρας.

xronos.gr