Οι σκουριασμένες ράγες στην Α΄προβλήτα του λιμανιού της Θεσσαλονίκης μαρτυρούν κάτι από το περιελθόν του σιδηροδρόμου του όχι και τόσο μακρινού.
Μαρτυρούν την εποχή που τα τρένα μπαινοέβγαινα στο λιμάνι μεταφέροντας κάθε είδους εμπορεύματα. Είναι βέβαιο ότι οι παλιοί σιδηροδρομικοί βλέποντας την εικόνα θα θυμηθούν πολλά από τα δικά τους εργασιακά βιώματα και τις δίκες τους δυσκολίες που αντιμετώπιζαν καθημερινά προκειμένου να ανταποκριθούν το τεράστιο έργο που είχαν επωμιστεί να φέρουν σε πέρας. Ασταμάτητοι ελιγμοί για την τοποθέτηση βαγονιών μικρών και μεγάλων ανοικτού και κλειστού τύπου φορτωμένα η κενά και την μεταφορά τους στον Παλιό εμπορικό σταθμό για τον σχηματισμό συρμών και την αναχώρησή τους σε διάφορους προορισμούς εντός και εκτός της Ελλάδος.
Ποσό κόπο και πόση ευθύνη. Ασταμάτητα τα τρένα να μπαίνουν και να βγαίνουν από το λιμάνι είτε με ζεστή είτε με κρύο είτε με βροχή είτε με χιόνι οι υπάλληλοι ήταν εκεί στο καθήκον…
Ο γράφον εργαζόμενος στον Παλιό σταθμό θυμάται το μεγάλο όγκο των μεταφερομένων βαγονιών από και προς το λιμάνι και την αγωνία του προσωπικού να προλάβει τις προθεσμίες των καραβιών που περίμεναν στην προβλήτα. …
Δύσκολες εργασιακά εποχές αλλά το προσωπικό ενωμένο έκανε τα αδύνατα δυνατά για να ανταποκριθεί στο χρέος του.
Χρήστος Γιαννακίδης
