Το ακυβέρνητο τραίνο: Το συμβάν όπως το βίωσε Σιδηροδρομικός Φραντσάκης Παναγιώτης

Μόλις πριν λίγες εβδομάδες ο σταθμάρχης Φραντσάκης Παναγιώτης μπήκε στο «κλαμπ» των συνταξιούχων σιδηροδρομικών, μετά από 35 χρόνια ευδόκιμης υπηρεσίας στον ΟΣΕ. Συναντήσαμε τον κ. Φραντσάκη στο ταξίδι μας προς Έδεσσα προκείμενου να παραβρεθούμε στην κοπή της πίτας των σιδηροδρομικών της Έδεσσας. Η ζήτηση μας αν και σύντομη ήταν αρκετή για να μας ταξιδέψει νοερά στα πρώτα χρόνια της σιδηροδρομικής του σταδιοδρομίας και να μας περιγράψει γεγονότα και κατάστασης που έχουν καταγράφει ανεξίτηλα στην μνήμη του. Ένα από τα συμβάντα που ήταν αυτόπτης μάρτυς είναι και το γεγονός του ακυβέρνητου τραίνου που έφυγε από τον σταθμό της Βέροιας και κατέληξε στον σταθμό του Πλατέως. Ο κ Φραντσάκης εξιστορεί : « Το γεγονός συνέβη στον σταθμό Βέροιας. Το τραίνο ήταν σταθμευμένο στην κυρία γραμμή με 12 βαγόνια πλήρη φορτίου κάποια στιγμή ο κλειδούχος ανέβηκε στο σκαλοπάτι της μηχανής προκείμενου να κάνει εργασία ελιγμών χωρίς να γνωρίζει ότι οι μηχανοδηγοί είχαν κατέβει από την ελκτική μηχανή. Η μηχανή προφανώς δεν είχε πέδη και με τους τρανταγμούς λειτουργίας της ξεκίνησε, ο κλειδούχος αφού το τραίνο πέρασε το κλειδί αλλαγής, έκανε σινιάλο για να έρθει πίσω για να μπει σε άλλη γραμμή, όμως το τραίνο δεν ανταποκρίνονταν στις εντολές του και συνεχώς αύξανε την ταχύτητα του, αμέσως σήμανε συναγερμός και ειδοποιήθηκαν όλοι οι σταθμοί μέχρι την Θεσσαλονίκη. Όλοι προσπαθούσαν να βρουν λύση η θα έπρεπε να εκτροχιάσουν το τραίνο κατά την πορεία η να εκτροχιαστεί στο σταθμό Διαλογής πριν το τραίνο φτάσει στην πόλη της Θεσσαλονίκης γιατί οι συνέπειες θα ήταν ανυπολόγιστες. Δώσανε εντολή η γραμμή από την Βέροια μέχρι την Θεσσαλονίκη να είναι σε ευθεία και τα τραίνα που ήταν σε κυκλοφορία να μπουν σε παρακαμπτήριες γραμμές. Η αγωνιά ήταν μεγάλη κάποια στιγμή το τραίνο φτάνοντας κοντά στον σταθμό του Πλατέως έκοψε ταχύτητα και ένας κλειδούχος του σταθμού πήδηξε στην μηχανή και ακινητοποίησε το τραίνο. Το γεγονός έγινε το καλοκαίρι του 1972 χρόνια που είχα προσληφθεί στον σιδηρόδρομο» Έτσι μας περιέγραψε την πρώτη του μεγάλη εμπειρία στον σιδηρόδρομο ο κ. Π. Φραντσάκης. Εμείς του ευχόμαστε να είναι ευτυχισμένα τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του. Στην φωτογραφία ο κ. Φραντσάκης Παναγιώτης.  «Σιδηροδρομικα Νεα» 2008

Αφηγήσεις: Ο κ. Δημητρης Μωϊτσίδης μιλά για την ζωή του στον σιδηρόδρομο

Όταν συνομιλείς με παλιούς σιδηροδρομικούς δεν χρειάζεται να σχολιάσεις ούτε καν πρόλογος χρειάζεται, οι αφηγήσεις τους είναι τόσο πηγαίες και τόσο γλαφυρές που δεν σε αφήνουν περιθώριο σχολιασμού. Ας αφήσουμε και εμείς το κ. Δημήτρη Μωϊτσίδη συνταξιούχο σιδηροδρομικό να ξεδιπλώσει όπως εκείνος γνωρίζει τις εμπειρίες του από την θητεία του στον σιδηρόδρομο.

«Ήμουν ο πρώτος μαθητής της σχολής του ΟΣΕ το 1955. Ήταν μια τεχνική σχολή η οποία είχε ιδρυθεί από το υπουργείο εργασίας για να βγάζει στελέχη εκπαιδευμένα για τους σιδηροδρόμους του τότε ΣΕΚ.. Την ημέρα πηγαίναμε στο εργοστάσιο οχημάτων και το βράδυ στην σχολή των ΣΕΚ. Αρχικά η σχολή στεγάζονταν στις εγκαταστάσεις του Ευκλείδη και κατόπιν δημιουργήθηκε αυτοδύναμη σχολή ΣΕΚ σιδηροβιομηχανίας απέναντι από τον Ερυθρό Σταυρό στο λιμάνι, ενώ για ένα χρόνο λειτούργησε στο διατηρητέο κτήριο της οδού Αναγεννήσεως. Στο εργοστάσιο περάσαμε από όλα τα τεχνικά σταδία, εφαρμοστές, τορναδόρος, χυτήριο, καμίνια, εκπαιδευόμασταν σε όλους τους κλάδους. Στην σχολή φοιτούσαμε 4 χρόνια. Ξεκίνησα την εργασία μου στους ΣΕΚ με την ειδικότητα του θερμαστή κατόπιν από θερμαστής εργάσθηκα ως μηχανοδηγός στα ατμήλατα. Η ατμήλατη για εμένα είναι ο πραγματικός σιδηρόδρομος, ο Μουντζούρης όπως λέμε. Η εμπειρίες και οι αναμνήσεις μου από την ζωή μου στον σιδηρόδρομο είναι πάρα πολλές και καλές και κακές. Εκείνη που θα μου μείνει αξέχαστη είναι εκείνη που ως μηχανοδηγός ατμήλατων ήταν όταν ανοίγαμε με τον χιονοδιώκτη την γραμμής προς την Φλώρινα κρατήσαμε την Φλώρινα για 30 μέρες ανοικτή την γραμμή επικοινωνίας διότι το χιόνι ήταν πάρα πολύ. Θυμάμαι όταν περάσαμε σε μια από τις προσπάθειες στο άνοιγμα των γραμμών από την θέση Κλειδί μαζί με το θερμαστή τον Βελιανίδη είπα αν γλιτώσουμε σήμερα… και με ταχύτητα 50 χιλιόμετρα κτυπήσαμε την χιονοστιβάδα και από την άλλη μεριά βγήκαμε με 5 χιλιόμετρα. Στο πέρασμα μας είχε δημιουργηθεί τούνελ. Ήταν μια εμπειρία που θα μου μείνει αξέχαστη. Θα πρέπει να πω ότι στο σταθμό της Φλώρινας μας περίμενε ο μητροπολίτης Φλώρινας ο κ .κ Αυγουστίνος μας συνεχάρη και μας πρόσφερε ρόφημα σαλέπι για να ζεσταθούμε». Ο κ. Μωϊτσίδης δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στην σχέση του με τους συνάδελφους του. « Οι σχέσεις μας ήταν πάρα πολύ καλές. Θυμάμαι μια συμβουλή του πατέρα μου ο οποίος ήταν σιδηροδρομικός μου είπε αγόρι μου συνάδελφος θα πει συν αδελφός δυο φορές αδερφός. Περισσότερο ζούσαμε με τους συναδέλφους και λιγότερο με τις οικογένειες μας. όταν τελειώναμε την δύσκολη ημέρα της εργασίας σμίγαμε στο καφενείο στο εστιατόριο πεινάμε την ρετσίνα μας λέγαμε και τα τραγούδια μας, εγώ ήμουνα από τους πιο μικρούς στην χορωδία του «Θερμαϊκού». Ήμασταν γλεντζέδες άνθρωποι αυτό που λένε ότι οι σιδηροδρομικοί είναι άνθρωποι γλεντζέδες είναι πραγματικότητα. Ίσως αυτό να έχει σχέση και με τις συνθήκες εργασίας μας. εκείνο που μπορώ να θυμηθώ ως κακή εμπειρία ήταν το δυστύχημα που έγινε το ΄΄72 στα Δοξαρά όπου πήγα ως συνεργείο βοηθείας να αποκαταστήσουμε την γραμμή. Η μυρωδιά από την καμένη σάρκα των νεκρών, αισθάνομαι ακόμα ότι είναι στην μύτη μου».

Η αφήγηση δημοσιεύτηκε στα «Σιδηροδρομικά Νέα» το 2008. Στην φωτογραφία ο κ. Δημήτρης Μωϊτσίδης

Στον Καναδά εκτροχιασμός εμπορικής αμαξοστοιχίας που μετέφερε χημικά

Εκτροχιασμός τραίνου στον Καναδά που μετέφερε χημικά, είχε ως αποτέλεσμα να προκληθεί πυρκαγιά.Το ατύχημα σημειώθηκε σε κατοικημένη περιοχή και υπηρεσίες άμεσης προστασίας ζήτησαν την εκκένωση των σπιτιών.

«Τρένο» Πολιτισμού Στον ΟΣΕ

Δημιουργοί με επαγγελματικό

καλλιτεχνικό ταμπεραμέντο

Δεν είναι λίγοι οι σιδηροδρομικοί που μέσα από την καλλιτεχνική τους δημιουργία βρίσκουν ένα πολύ καλό τρόπο διεξόδου από τα καθημερινά προβλήματα, αξιοποιώντας τον ελεύθερο χρόνο τους δημιουργικά και ευχάριστα. Είναι άνθρωποι που σου δίνουν την αίσθηση ότι δεν έχουν διάθεση να πλήξουν στην μονοτονία της ζωής. Σε μια σύντομη περιήγηση μας στους χώρους δουλειάς ήρθαμε σε επαφή με εργαζόμενους, που ο καθένας στον τομέα της καλλιτεχνικής του δημιουργίας έχει να επίδειξη εκπληκτικό έργο, εφάμιλλο εκείνο του επαγγελματία καλλιτέχνη. Στο σημερινό αφιέρωμα μας για τους σιδηροδρομικούς καλλιτέχνες, θα γνωρίσουμε τρεις από αυτούς που οι δραστηριότητες τους και τα έργα τους έχουν αποσπάσει τα καλύτερα σχόλια κριτικής. Τον Θωμά Μυρωνίδη ζωγράφο και γλύπτη , τον ζωγράφο Γιάννη Μορέλλο και τον εκφραστή της παραδοσιακής μουσικής Σταύρο Κουρουκλίδη.

Ο Θωμάς Μυρωνίδης μας αποκαλύπτει πως άρχισε την ενασχόληση του με την ζωγραφική και την γλυπτική, μας είπε: « Από μικρό παιδί ακόμα από τις τάξεις του δημοτικού σχολείου είχα την έφεση προς την ζωγραφική. Πολλές φορές ο δάσκαλος με έβαζε και ζωγράφιζα διάφορα σχέδια στο πίνακα και πάνω εκεί γίνονταν το μάθημα. Ήταν τέτοια η αγάπη προς στην ζωγραφική που όπου καθόμουν ζωγράφιζα. Είχα βέβαια το ταλέντο όμως εκείνο που με έκανε να ξεδιπλώσω αυτό χάρισμα. Ήταν τα ερεθίσματα που δέχθηκα από το οικογενειακό μου περιβάλλων. Είχα παππούδες ζωγράφους. Μεγαλώνοντας άρχισα να ζωγραφίζω ερασιτεχνικά αλλά η δουλειά μου ήταν τόσο καλή που με φώναζαν να ζωγραφίζω σε καταστήματα και σε χώρους που ήθελαν να έχουν μια ζωγραφιά. Παράλληλα άρχισα να αγαπώ την γλυπτική και μου δόθηκε η αφορμή, από ένα γλύπτη γνωστό τότε που είχε το εργαστήριο του δίπλα στο σπίτι που έμενα. Έβλεπα με δέος τα αριστουργήματα που έφτιαχνε ο μάστορας και καθημερινά παρακολουθούσα την δουλειά του για πολλές ώρες. Μια μέρα μου είπε: « Θέλεις να αρχίσεις να δουλεύεις;». Δέχθηκα αμέσως. Στην αρχή δεν μου είχε πολύ εμπιστοσύνη αλλά με τη πάροδο του χρόνου όλο και περισσότερο με εμπιστευόταν όπου έφτασα σε κάποιο σημείο να κάνω μόνος μου γλυπτό. Συμμετέχω σε ομαδικές εκθέσεις. Ο κ. Μυρωνίδης δεν έκρυψε το παράπονο του για την έλλειψη εκθέσεων γλυπτικής στην Θεσσαλονίκη, σαν αυτή που πραγματοποιήθηκε στην Αθηνά κατά την διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων όπου μεγάλη γλυπτές παγκοσμίου κύρους παρουσίασαν τα εκπληκτικά έργα τους. Κάτι τέτοιο πρέπει να γίνει και εδώ στη Θεσσαλονίκη τόνισε με έμφαση ο κ. Μυρωνίδης.

Πλούσιο το καλλιτεχνικό έργο και του ζωγράφου Γιάννη Μορέλλου, τα έργα του οποίου μπορούν να σταθούν με αξιώσεις δίπλα στα έργα των μεγάλων καλλιτεχνών του είδους. Αν και αυτοδίδακτος εν τούτης οι πινελιές του δίνουν «πνοή» και ζωντάνια στα έργα του που τα κάνουν να ξεχωρίζουν και να είναι ζηλευτά αριστουργήματα. Η θεματολογία των έργων του είναι εμπνευσμένη από τα διηγήματα του Παπαδιαμάντη, σκιαγραφώντας των μόχθο και την αγωνία των απλών ανθρώπων. Όπως λέει χαρακτηρίστηκα ο καλλιτέχνης: « Με ενδιαφέρει η μορφή, το πρόσωπο ενός γέροντα, βλέπω τις ρυτίδες σαν ρωγμές του χρόνου σαν γραμμές του δίσκου γραμμόφωνου. Είναι ο γέροντας η αρχή και το τέλος, είναι ένα ζωντανό μουσείο». Μέσα από τους συμβολισμούς που αποτυπώνει στην προσωπογραφία του έργου του δείχνει την αέναη προσπάθεια του ανθρώπου να επιβίωση κάτω από το βάρος των καθημερινών προβλημάτων του. Σημαντικά είναι και τα έργα που αναφέρονται σε εικόνες αγίων, εδώ ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί την βυζαντινή τεχνοτροπία στα έργα του, βαδίζοντας στα χνάρια του μεγάλου ζωγράφου Πανσέληνου, του οποίου είναι λάτρης. Ο Γιάννης Μορέλλος έχει συμμετάσχει σε δυο ατομικές εκθέσεις και τέσσερις ομαδικές, ενώ έργα του βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές ένα εκ των οποίων είναι στην αίθουσα συνεδριάσεων «Ν. Πεντζίκης» του δήμου Ελευθερίου - Ν. Κορδελιού. Ο Γιάννης Μορέλλος φιλοτεχνεί το σήμα του δήμου Εχεδώρου, αποκαταστατόντας το ψηφιδωτό που παρουσιάζει τον ποταμό Εχέδωρο προσωποιημένο. Μετά την ολοκλήρωση του έργο και αφού πάρει την τελική του μορφή θα χρησιμοποιηθεί ως σύμβολο του δήμου Εχεδώρου.

Στο χώρο της παραδοσιακής μουσικής ο Σταύρος Κουρουκλίδης κατέχει μια ξεχωριστεί θέση όχι μόνο στις καρδιές των συνάδελφών του αλλά και ευρύτερα στον κόσμο της παραδοσιακής μουσικής αφού κάνει κατά καιρούς και δημόσιες εμφανίσεις. Με το επιδέξιο παίξιμο της ποντιακής λύρας και το μεγάλο ρεπερτόριο των τραγουδιών του δημιουργεί φανταστική ατμόσφαιρα γλεντιού και κεφιού. Ο ίδιος μας λέει: «Αυτό προέρχεται γιατί την ώρα που παίζω και τραγουδώ και εγώ διασκεδάζω είναι πηγαίο αυτό που κάνω». Η ενασχόληση του με την παραδοσιακή μουσική ξεκίνησε από μικρό παιδί όταν τα πρώτα ακούσματα προήλθαν από το οικογενειακό του περιβάλλον. « Μεγάλωσα μας είπε μέσα σε οικογένεια γλεντζέδων που παίζανε και τραγουδούσαν παραδοσιακά τραγούδια, ήταν φυσικό επακόλουθο να ακολουθήσω και εγώ αυτό δρόμο» λέει με υπερηφάνεια ο Σταυρός Κουρουκλίδης, ένα δρόμο που επέλεξαν να ακολουθήσουν τα χνάρια του πατέρα τους και τα δυο του παιδιά, ο Νίκος και Αγγελική η οποία μάλιστα φοιτά και στο πανεπιστήμιο ως μουσικολόγος. Διπλά λοιπόν υπερήφανος ο κ. Κουρουκλίδης.

Εικόνες από τον σιδηροδρομικό σταθμό Διαλογής Θεσσαλονίκης

Φωτογραφικά
στιγμιότυπα από τον σιδηροδρομικό σταθμό Διαλογής Θεσσαλονίκης την ώρα που το προσωπικό σχηματίζει τις αμαξοστοιχίες για αναχώρηση. Κοντά τους πάντα οι πιστοί τους φίλοι.

Νέες αλλαγές κυοφορούνται στο ΟΣΕ

Δεν αποκλείονται νέες αλλαγές στην δομή και την λειτουργία των ελληνικών σιδηρόδρομων μετά την τοποθέτηση νέας διοίκησης στον ΟΣΕ η οποία τοποθετείται εντός του τρέχοντα μήνα. Σύμφωνα με πληροφορίες στελέχη του Οργανισμού δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο επανένωσης της ΤΡΑΙΝΟΣΕ με τον ΟΣΕ εξαιτίας των μεγάλων ελλειμμάτων της. Οι προσδοκίες για κερδοφορία της εταιρίας δεν ευοδώθηκαν, κάνουν λόγο όμως ότι η εταιρία χρειάζεται εύλογο χρόνο προσαρμογής στην νέα κατάσταση των σιδηροδρομικών μεταφορών, για να ανακάμψει οικονομικά. Οι προοπτικές είναι θετικές τονίζουν τα στελέχη της εταιρίας. Εν τω μεταξύ όλο και περισσότερο οξύνεται το πρόβλημα με την έλλειψη προσωπικού σε ειδικότητες αιχμής με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι να βρίσκονται στα όρια της ανθρώπινης αντοχής, με ότι αυτό συνεπάγεται. Το πρόβλημα θα οξυνθεί ακόμα περισσότερο λόγο ότι την περίοδο αυτή ένας σημαντικός αριθμός εργαζόμενων βρίσκεται στον προθάλαμο της συνταξιοδότηση του.

Αναζητώντας το τραίνο με τον χαμένο Θησαυρό

Αυξάνονται ολοένα και περισσότερο τα τελευταία χρόνια οι μνηστήρες αναζήτησης χαμένων θησαυρών ανά την Ελλάδα. Εφοδιασμένοι με σύγχρονα τεχνολογικά μέσα και κάποιους σπάνιους χάρτες εξορμούν στην ύπαιθρο με την ελπίδα ότι η τύχη θα τους ευνοήσει στην εύρεση του χαμένου Θησαυρού. Στην αναζήτηση τους σημαντικός παράγοντας είναι οι πληροφορίες που έχουν στην διάθεση τους και πόσο κοντά στην πραγματικότητα βρίσκονται. Επιστρατεύουν ανθρώπους μεγάλης ηλικίας οι οποίοι είτε γνωρίζουν τοποθεσίες που κρύβουν κάποιο θησαυρό είτε έχουν ακούσει κάποια ιστορία από τους παπάδες τους. Στο στόχαστρο των «κυνηγών» τα τελευταία χρόνια έχει μπει η αναζήτηση του χαμένου θησαυρού ενός χαμένου τραίνου που όπως λέγεται ότι μετέφερε στα βαγόνια του θησαυρό ανεκτίμητης αξίας, χωρίς κανείς να μπορεί να προσδιορίσει με ακρίβεια για πιο τρένο γίνεται λόγος και σε πια γραμμή. Εικάζεται ότι πιθανόν να έχει σχέση με το τραινάκι του Λαγκαδά το οποίο έφτανε κοντά στην Δράμα, περνώντας από την Αμφίπολη. Ορισμένοι κάτοικοι των χωριών συνδέουν τοπωνυμία της περιοχής τους με την ύπαρξη κρυμμένου θησαυρού όπως το ρεύμα κοντά στην Νυμφόπετρα που ονομάζεται καζάν ντερέ, ρεύμα του καζανιού.. Μια άλλη εκδοχή του χαμένου θησαυρού του τραίνου είναι και αυτή που κατά την περίοδο της Γερμανικής κατοχής θησαυρός μεταφέρθηκε με τραίνο σε περιοχή σιδηροδρομικού σταθμού στην δυτική Θεσσαλονίκη. Το παιχνίδι με το χαμένο θησαυρό του τραίνου φαίνεται ότι θα διαρκέσει αρκετά χρόνια ακόμα, μετατρέποντας του σε ένα όμορφο γεμάτο περιπλοκές παραμύθι των παιδιών.

Η τέχνη ως μέσο έκφρασης της καθημερινότητας των σιδηροδρομικών

Οι εργαζόμενοι στον σιδηρόδρομο, απο πολύ παλιά και ακόμα απο τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του, είχαν την τάση μέσα απο όλες τις μορφές της τέχνης, να εκφράζουν τα προβλήματα της καθημερινότητας τους, άλλοτε μέσα απο την ποίηση, το τραγούδι, την ζωγραφική και άλλοτε μέσα απο το θέατρο, σατιρίζοντας καταστάσεις και αυτοσαρκάζοντας, με ένα μοναδικό και αξιοπρόσεκτο τρόπο, κάτι που συνεχίζουν ακόμα και σήμερα. Προφανώς το είδος της εργασίας τους να παίζει και αυτό το δικό του ρόλο και να γίνεται σημείο αναφοράς και έμπνευσης. Άνθρωποι απλοί οι σιδηροδρομικοί, μεταφέρουν τα συναισθήματα τους χωρίς να έχουν γνώση της περισσότερες φορές φόρμες και καλούπια για αυτό που κάνουν, είναι μια αυθόρμητη και πηγαία έκφραση αληθινή και ανθρώπινη. Αυτόν τον κόσμο εκφράζουν οι σιδηροδρομικοί, Νίκος Καράβατος και Αντιγόνη Λουμάκου μέσα από τα ποιήματα τους και ο Βασίλης Καραγιαννίδης μέσα από την ζωγραφική του.

Ο αγώνας της ζωής.
Μέσα στην νύχτα ακούγονται
Τα τρένα να σφυρίζουν
σαν προϊστορικά ερπετά
Την γη την ξεσχίζουν.

Σταθμάρχες, μηχανοδηγοί,
Σημειωτές, κλειδούχοι,
Βουβά κορμιά, νεκροί σταθμοί,
στου κόσμου το μπουλούκι.

Ειν’ αγώνας της ζωής
Η βάρδια δέκα - έξη
Να ξημερώσει η αυγή
Ο ήλιος για να φέξη,

να πλημμυρίσει η γη με φως
ν’ ανθήσουν οι ελπίδες,
να γίνει ο ήλιος αδελφός
τα τρένα ηλιαχτίδες..

ο Θανάσης ο ψαράς.
Απο νωρίς κινήσαμε
Μαζί με τον Θανάση
Να πάμε για το ψάρεμα
Και έλαμπε όλη η πλάση.

Σ’ όλο το δρόμο ξύριζε *
σα’ νάτανε κουρέας
κατόρθωσε και ήτανε
το κέντρο της παρέας.

Στη Ντούζλα κάπου επήγαμε
να πιάσουμε μουρμούρια
ρίχνει ο Θανάσης πετονιά
και πιάνει δυο καβούρια.

Έπεσε γέλιο δυνατό
Και δούλεμα μεγάλο
Μα ο Θάνος χαμογέλασε
Είχε σχέδιο άλλο

Την άλλη μέρα στη δουλειά
σ’ όλα τα παλικαριά
έλεγε πως τάχα έπιασε
δέκα καλάθια ψάρια.
*Ξύριζε - Παραμύθιαζε.

Ο Χρήστος ο δημοσιογράφος.
Δεν είναι ποιητής
Δεν είναι φωτογράφος
Είναι Χρήστος ο φίλος
Μας ο δημοσιογράφος

Όλη την ημέρα τρέχει,
Τι κι αν λιάζει, τι κι αν βρέχει,
Τι κι αν τον κτυπά το αγιάζι,
Τον Χρηστάρα δεν τον ενοιάζι

Το μικρόφωνο στο χέρι,
Το στυλό και το τεφτέρι
Κι ένα μαγνητοφωνάκι.
Θα το πιάσει το λαβράκι.

Πέρσι ήρθαν τα μαντάτα,
Πως θα πάει στην Καλαμάτα,
Μα ο Χρήστος δεν κωλώνει
Και με μιας τους φασκελώνει.

Τώρα είναι εξουσία
Κι όλοι τον υπολογίζουν,
Χρήστο κάνε την Δουλειά σου
Τα παλικαριά δεν τρομάζουν.

Νίκος Καράβατος
Σταθμάρχης
Διαλογή Θεσσαλονίκης.


                                          Φωτογραφία από πίνακα ζωγραφικής του Βασίλη Καραγιαννίδη

                 ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ

πόσα δάκρυα σ' άλλων τά μάτια δεν τρέχουν

Κι" αν ξεφύγει ένα δάκρυ πικρό
τής αγάπης ξεχύνεται γλύκα
λες κι είναι θάλασσα, κύμα μικρό
 ταιριασμένα σ' ελπίδας σκοπό

Στά βάθη του κρύβει μιά στάλα βροχή
πού ξέσπασε πριν φύγει τό σύννεφο
ένοιωσε μόνη, κουκίδα τόσο μικρή
στάχτη φωτιάς, ηλιαχτίδα.

"Ηταν εκείνο τό κάτι, σημάδι πικρό
σημάδι αιώνιο, αμόλυντο μικρό
αγάπης τραγούδι, πίκρας σταγόνα
ήταν βουβό τής άνοιξης γιόμα νερό,
αίμα και χώμα.

Αντιγόνη Λουμάκου
Το ποιητικό αυτό έργο
Δημοσιεύτηκε το 1980

Προσοχή στις ισόπεδες σιδηροδρομικές διαβάσεις, όχι αλλά θύματα

Με αφορμή το τροχαίο ατύχημα που συνέβη χθες ισόπεδη σιδηροδρομική διάβαση στον Αγιο Αθανάσιο Θεσσαλονίκης και είχε ως αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό του οδηγού του οχήματος, κάνουμε έκκληση στους οδηγούς να είναι ιδιαίτερα προσεκτική κατά την διέλευση τους από ισόπεδες διαβάσεις . Οχι άλλο φόρο αίματος.

Ο τύπος έγραψε «Χρόνος» Κομοτηνής: ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΠΑΡΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΟΥΛΕΥΑΝ

Διαπιστώθηκε κλοπή καλωδίου 220 μέτρων που νέκρωσε την λειτουργία των μπαρών Η αστυνομία εντόπισε κάποιες κομμένες κουλούρες σε παρακείμενα χωράφια και αναζητεί τους δράστες που είναι κύκλωμα συλλογής χαλκού «Το τρένο έχει πάντα προτεραιότητα γι’ αυτό οι οδηγοί οφείλουν να σταματούν στην διάβαση, έτσι υπάρχει και η σχετική σήμανση ασχέτως αν κατεβαίνουν ή όχι οι μπάρες. Μπορεί να υπάρξει διακοπή ρεύματος ή δολιοφθορά όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση», θα πει ο γενικός σταθμάρχης Κομοτηνής Σταμάτης Καραγεωργίου

Ρεπορτάζ Μελαχρινή Μαρτίδου

Το δημοσίευμα του «Χ» ήταν τελικά η αφορμή για να κινητοποιηθεί ο αρμόδιος ελεγκτής του ΟΣΕ και να διαπιστωθεί ότι η αναφορά μας για την μη λειτουργία της μπάρας στην διάβαση του ΚΕΓΕ οφειλόταν σε κλοπή πολύκλωνου καλωδίου μήκους 220 μέτρων που απέκοπτε ουσιαστικά το σύστημα λειτουργίας της μπάρας με ο σταθμαρχείο. Υπήρχε μια εκτεταμένη δολιοφθορά, ενώ με μέριμνα των αστυνομικών αρχών που ερεύνησαν τον χώρο βρήκαν κρυμμένες κουλούρες με μέρος του καλωδίου αυτού στα χωράφια… Το ζήτημα είναι σοβαρό και γι’ αυτό απευθυνθήκαμε στον γενικό σταθμάρχη του ΟΣΕ τον Σταμάτη Καραγεωργίου ο οποίος αναφέρθηκε στο γεγονός επιβεβαιώνοντάς το και στηλιτεύοντας το φαινόμενο των κλοπών που σημειώνονται από κυκλώματα που θέλουν τον πανάκριβο χαλκό χωρίς να σκέφτονται τις επιπτώσεις που έχει μια τέτοια κλοπή. Μάλιστα σημειώνονται θραύσεις τζαμιών στις αμαξοστοιχίες με το που φτάνουν στον σταθμό από νεαρούς που πετούν συστηματικά πέτρες κι άλλα περιστατικά ανησυχητικά που πληθαίνουν το τελευταίο διάστημα κάνοντας τους υπαλλήλους να είναι σε επιφυλακή. Τί ακριβώς γίνεται, σε σχέση με την διάβαση και σε σχέση με μια κλοπή που σημειώθηκε κ. σταθμάρχα; -Από δημοσίευμα δικό σας, στο χθεσινό φύλλο, είδαμε ότι δεν κατεβαίνουν οι μπάρες. Αυτό το πήραμε σαν αφορμή για να σας ενημερώσουμε ότι η υπόθεση ήταν καθαρά δολιοφθορά, μπορώ να πω, διότι κόψανε 220 μέτρα καλώδιο που συνδέει τις ισόπεδες διαβάσεις, απ’ ότι ανέφερε ο αρμόδιος αρχιεργάτης, μια εδώ της παλαιάς οδού Ξάνθης και μία στο γήπεδο. Το καλώδιο αυτό ήταν πολύκλωνο με 16 αγωγούς το ένα και με 9 αγωγούς το άλλο και ήταν από χαλκό το οποίο κοστίζει αρκετά και το κλέβουν τελικά για να το πουλήσουν. Εγώ θα έλεγα, κάποτε πρέπει να τιμωρηθούν αυτοί οι άνθρωποι γιατί, όπως αναφέρατε κι εσείς, κινδυνεύουν άμεσα ανθρώπινες ζωές.Από εκεί και πέρα έχουμε πει κατ’ επανάληψη ότι στις διαβάσεις υπάρχουν ορισμένα σήματα, μεταξύ των οποίων και το ΣΤΟΠ. Ο κώδικας οδικής κυκλοφορίας είναι σαφής, όταν δούμε το ΣΤΟΠ πριν διέλθουμε την ισόπεδη διάβαση πρέπει να ακινητοποιήσουμε το όχημα, να ελέγξουμε αν έρχεται τρένο. Γιατί εμείς εφόσον ειδοποιηθούμε ότι κάποια διάβαση δεν λειτουργεί επιδίδουμε κάποιο υπόδειγμα στους μηχανοδηγούς οι οποίοι περνούν με ελάχιστη ταχύτητα των 5-6 χιλιομέτρων την ώρα και επιτείνουν την προσοχής τους όταν διέρχονται από την διάβαση με αποτέλεσμα να προλάβουν να σταματήσουν, διότι το τρένο δεν μπορεί να σταματήσει στον ίδιο χρόνο όπως ένα αυτοκίνητο, γι’ αυτό λέμε ότι πρέπει πάντα να ελέγχουμε την διάβαση για να περνούμε με ασφάλεια. Υπάρχει όμως η αίσθηση ότι όταν περνάει ένας οδηγός την διάβαση περιμένει να δει τις μπάρες κατεβασμένες σε περίπτωση που έρχεται τρένο. Εσείς μας λέτε ότι ο έλεγχος στις διαβάσεις αυτές -γιατί είναι ένα πραγματικό περιστατικό αυτό που καταγράφηκε από την εφημερίδα μας- έγινε μετά το δημοσίευμα που διαπιστώθηκε η έλλειψη του καλωδίου. Έχουμε συχνά τέτοιες κλοπές; -Εδώ πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας σ’ αυτό το γεγονός. Έγινε ένα συμβάν το οποίο για λίγο χρονικό διάστημα δεν το γνώριζε ούτε και ο σταθμάρχης που κυκλοφορεί για να ενημερώσει τους μηχανοδηγούς. Συνεπώς γι’ αυτό επιμένουμε και λέμε ότι κάθε φορά που θα διερχόμαστε από διαβάσεις πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, είτε με κάποια διακοπή ρεύματος μπορεί να συμβεί αυτό, είτε στην προκειμένη περίπτωση μας κόψανε το καλώδιο και επειδή ακριβώς είναι μεγάλη η ζημιά, το καλώδιο αυτό είναι από πλευράς βάρους και μήκους δεν είναι κάτι το εύχρηστο για να υπάρχει στα τεχνικά συνεργεία, ώστε να αποκατασταθεί η βλάβη άμεσα. Εχθές ένα μέρος αυτού του καλωδίου υπήρχε, τώρα πρέπει να βρούμε το υπόλοιπο για να αποκατασταθεί και η επόμενη διάβαση. Ενημερώνετε δηλαδή τον κόσμο να είναι προσεκτικός γενικότερα; -Εμείς ενημερώνουμε τους μηχανοδηγούς. Θα επαναλάβω πάλι ότι οι οδηγοί ανά πάσα στιγμή πρέπει να σταματούν προ της διάβασης ή προ των γραμμών για να ελέγχουν. Πριν από μια εβδομάδα, αποκαταστάθηκε η διάβαση του Δουκάτου, από Κομοτηνή προς Ξυλαγανή-Μαρώνεια, τοποθετήθηκαν τα ελαστικά ελάσματα στην διάβαση, ώστε τα αυτοκίνητα να διέρχονται ασφαλέστερα και χωρίς καταπόνηση, αλλά όμως μερικοί οδηγοί έχουν ξεφύγει… Πολύ πρόσφατα κάποιος κινούμενος με ιλιγγιώδη ταχύτητα, γύρω στα 150 χιλιόμετρα την ώρα απ’ ότι υπολόγισε ο μηχανοδηγός του τρένου, τελευταία στιγμή ξυστά πέρασε το τρένο, σπάζοντας τις μπάρες και τις πέταξε πόσα μέτρα μακριά, αφού ακόμη τις ψάχνουμε. Γι’ αυτό ναι μεν είναι πάρα πολύ καλό που τοποθετήθηκαν τα ελαστικά ελάσματα στις διαβάσεις, αλλά οι οδηγοί πρέπει να προσέχουν, να σταματούν, να ελέγχουν και έπειτα να περνάνε. Το τρένο πάντα έχει προτεραιότητα; -Σαφέστατα, θα έλεγα επίσης ότι υπάρχουν δύο ειδών διαβάσεις. Είναι αυτές με δίφραχτα και αυτές χωρίς δίφραχτα και ανάλογα υπάρχουν τα σήματα της φυλασσόμενης διάβασης με δίφραχτα είναι το σήμα με το κάγκελο και αυτές που δεν είναι με δίφρακτα είναι ένα τρενάκι ζωγραφισμένο. Θα επιμείνω ότι θα πρέπει να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί γιατί κινδυνεύει η ζωή μας, κινδυνεύει και το τρένο με τους επιβάτες, γιατί θα πέσει το τρένο πάνω στο Ι.Χ. θα έχουμε κα από εδώ και από εκεί ζημιές, αλλά κυρίως κι απώλειες ζωής… Ο σταθμάρχης που ήταν υπηρεσία όταν δεν κατέβηκαν οι μπάρες μιλά στο «Χ» Πετρίδης Ηρακλής, Σταθμάρχης στον ΟΣΕ Κομοτηνής: Δεν είχαμε καμία γνώση τουσυμβάντος «Ήμουν εν υπηρεσία όταν έγινε το συμβάν. Όπως είπε κι ο συνάδελφος, δεν είχαμε καμία γνώση του συμβάντος έως ότου μας πήρε τηλέφωνο η ασφάλεια και μας ανέφερε το γεγονός. Και οι μηχανοδηγοί που περάσανε από την συγκεκριμένη διάβαση μας είπαν ότι δεν λειτούργησε και εντάξει δεν κινδύνεψε γιατί πηγαίνανε με πολύ χαμηλή ταχύτητα, αλλά ήταν μεγάλο πρόβλημα. Θέλω να επισημάνω την προσοχή των οδηγών των Ι.Χ. και των φορτηγών, όταν πλησιάζουν σε ισόπεδη διάβαση, γιατί είναι μηχανήματα και δεν ξέρουμε πότε θα πάθουν ζημία και δεν κατέβουν οι μπάρες, να προσέχουν πάρα πολύ. Αν είναι δυνατόν να σταματούν πριν την ισόπεδη διάβαση, να ελέγχουν αριστερά και δεξιά και μετά να διέρχονται από αυτή. Με αυτό τον τρόπο θα αποφύγουμε παντελώς 100% οποιοδήποτε ατύχημα στην ισόπεδη διάβαση. Το τρένο όταν έρχεται ακούγεται, σφυρίζει; -Βεβαίως, το τρένο όταν πλησιάσει την διάβαση, από το χιλιόμετρο ακόμη, αρχίζει και σφυρίζει, υπάρχουν σήματα που απευθύνονται στους μηχανοδηγούς που λέει ότι πλησιάζει σε ισόπεδη διάβαση και σφυρίζει το τρένο συνέχεια περνώντας από εκεί επομένως και το σφύριγμα, αλλά και ο θόρυβος που είναι δυνατός όταν πλησιάζει την διάβαση το τρένο κι από εκεί ακόμη μπορούν να το αντιληφθούν αλλά όταν έχουμε τα ακουστικά στα αυτιά μας, δυνατή μουσική, είναι αδύνατον να ακούσουμε όχι μόνο τον θόρυβο του τρένου, αλλά και τον συνοδηγό μας που ενδεχομένως να θέλει κάτι να μας πει. Ατυχήματα όμως γίνονται, τα οποία συνήθως οφείλονται στον ανθρώπινο παράγοντα. Στον οδηγό ή και στον μηχανοδηγό; -Εγώ πιστεύω, χωρίς να θέλω να ευλογήσω τα γένια μας, ότι αποκλειστική 90% η ευθύνη είναι των οδηγών Ι.Χ., γιατί καταρχάς το τρένο όταν βλέπει το σήμα ότι λειτουργεί η διάβαση περνάει με μεγάλη ταχύτητα. Όταν βλέπει ότι δεν λειτουργεί η διάβαση πηγαίνει σιγά, όμως έστω και με 10-20 χιλιόμετρα την ώρα το τρένο δεν έχει την δυνατότητα να κόψει ταχύτητα σε λίγα μέτρα, χτυπάει το αμάξι και με το παραμικρό χτύπημα μπορεί να υπάρχουν και αθώα θύματα, γι’ αυτό τονίζω ότι πρέπει να σταματάμε πάντα πριν από διάβαση και να ελέγχουμε πάντα έστω να πηγαίνουν πολύ αργά έτσι και στο μέτρο ακόμη να προλάβουν να σταματήσουν», θα πει ο Ηρακλής Πετρίδης Σταθμάρχης Κομοτηνής

Συνέλευση αντιπρόσωπων του ΣΣΒΕ Πραγματοποιήθηκε στην Θεσσαλονίκη

Αντιπρόσωποι από όλο το σιδηροδρομικό δίκτυο της Βορείου Ελλάδος συμμετείχαν στην ετήσια συνέλευση των αντιπρόσωπων του Συνδέσμου Σιδηροδρομικών Βορείου Ελλάδος που πραγματοποιήθηκε σε ξενοδοχείο της Θεσσαλονίκης. Τα θέματα που απασχόλησαν την συνέλευση ήταν, ο Οικονομικός Απολογισμός - Ισολογισμός – Προϋπολογισμός, διοικητικός Απολογισμός Καθώς και το πρόγραμμα Δράσης του ΣΣΒΕ για το 2010. Φωτογραφία αρχείο της εφημερίδας «Σιδηροδρομικά Νέα»

Ο τύπος έγραψε. «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» Αποζημιώσεις και σε επιβάτες ΟΣΕ

Αποζημιώσεις και παροχές αντίστοιχες με αυτές που προβλέπονται για τα αεροπορικά ταξίδια έχουν το δικαίωμα να ζητούν από σήμερα οι επιβάτες του σιδηροδρόμου, καθώς τίθεται σε ισχύ ο σχετικός κανονισμός της Ε.Ε. Έτσι, αν το τρένο δεν... σφυρίξει στην ώρα του ο επιβάτης μπορεί να ζητήσει την επιστροφή από το 25% της τιμής του εισιτηρίου ως και το σύνολο του κομίστρου (σε διεθνή ταξίδια), ανάλογα με την καθυστέρηση στην εκτέλεση του δρομολογίου. Στην περίπτωση που η καθυστέρηση υπερβαίνει τα 60 λεπτά η σιδηροδρομική επιχείρηση υποχρεούται μεταξύ άλλων να προσφέρει γεύμα στους επιβάτες και να μεριμνήσει για την προώθησή τους προς τον τελικό τους προορισμό με δικές της δαπάνες. Προβλέπεται επίσης στην περίπτωση ατυχημάτων η αποζημίωση των επιβατών, ενώ στην περίπτωση θανάτου ορίζεται ως ελάχιστη προκαταβολή στην οικογένεια του θύματος το ποσόν των 21.000 ευρώ. Καταβολή αποζημίωσης προβλέπεται επίσης στην περίπτωση απώλειας ή καταστροφής αποσκευών και δεμάτων, ενώ όσον αφορά τη μεταφορά ποδηλάτων στους σιδηροδρομικούς συρμούς υπάρχει σχετική υποχρέωση, με την προϋπόθεση όμως πως υπάρχουν διαθέσιμοι χώροι για την ασφαλή τους μεταφορά.

Δρομολόγηση εμπορικού τραίνου Θεσσαλονίκης – Μόσχας

Ομάδα εργασίας της ΤΡΑΙΝΟΣΕ με επικεφαλής τον πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρίας κ. Προκόπη Καλογιάννη, τον Γενικό Διευθυντή Εμπορευμάτων κ. Δημήτρη Βαμβακόπουλος καθώς και υπηρεσιακούς παράγοντες της εταιρίας, μετέβη στην Ρωσία όπου πραγματοποίησε συζητήσεις με παράγοντες των ρωσικών σιδηροδρόμων καθώς και με τον Πρόεδρο των επιχειρηματιών του Οργανισμού Ανασυγκρότησης Εύξεινου Πόντου κ. Αρχίποφ. Οι συζητήσεις διεξήχθησαν σε εποικοδομητικό κλίμα όπου αναλύθηκαν οι λεπτομέρειες της διακρατικής συνεργασίας για την ολοκλήρωση του επιχειρηματικού σχεδίου εμπορικής σύνδεσης της Θεσσαλονίκης με την Μόσχα  Επιδίωξη των δυο μερών είναι το θέρος του 2010 να ξεκινήσουν δυο δρομολόγια ανά εβδομάδα για την εξαγωγή προϊόντων προς την Μόσχα. Ανάλογο επιχειρηματικό σχέδιο είναι την περίοδο
αυτή σε εξέλιξη των σιδηρόδρομων της Βουλγαρίας της Ρουμανίας και της Ουκρανίας. Σε ανακοίνωση της η ΤΡΑΙΝΟΣΕ αναφέρει: «Δέσμευση της εταιρίας και διαρκής στόχος αποτελεί η ανάπτυξη του τομέα των εμπορικών μεταφορών με την προσέλκυση νέου εμπορευματικού έργου στο σιδηρόδρομο, μέσα από μια επιθετική και ουσιαστική πολιτική. Σε αυτήν την κατεύθυνση, από το καλοκαίρι τρέχοντος έτους εκπονήθηκε αναλυτική μελέτη σκοπιμότητας από στελέχη της ΤΡΑΙΝΟΣΕ με αντικείμενο την εμπορική σύνδεση της Ελλάδος με την Ρωσία, η οποία κατέδειξε ότι η συνεργασία αυτή και μόνο μπορεί να οδηγήσει την εταιρία σε κερδοφορία, ενώ αναμένεται να αποδειχθεί και εξαιρετικά επωφελής για τα ελληνικά επιχειρηματικά συμφέροντα, κυρίως της Βορείου Ελλάδος».

Ο τύπος έγραψε. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» ΞΕΜΠΛΟΚΑΡΑΝ ΤΑ ΕΡΓΑ Ξανά... στις ράγες η ανάπλαση του σταθμού

Ενάμιση χρόνο μετά την εγκατάλειψη του εργοταξίου, ξανάρχισαν τα έργα ανάπλασης των αποβάθρων του σιδηροδρομικού σταθμού Θεσσαλονίκης και κατασκευής υπόγειας διάβασης. Του Φώτη Κουτσαμπάρης
fkoutsamparis@makthes.gr

“Βάσει της πρόσθετης μελέτης που έγινε, έπρεπε να γίνουν επιπλέον εργασίες. Οι αρμόδιοι του ΟΣΕ αναγνώρισαν το πρόβλημα που αντιμετωπίζαμε και έγιναν τα πρώτα βήματα για την επίλυσή του. Συστάθηκαν επιτροπές που γνωμοδότησαν θετικά, αλλά περιμένουμε να οριστεί νέο δ.σ. στον ΟΣΕ, για να έχουμε την τελική έγκριση. Για να μην καθυστερεί άλλο το έργο, εμπιστευτήκαμε τους αρμόδιους του ΟΣΕ και ξεκινήσαμε τις εργασίες”, περιγράφει στη “Μ” ο κ. Αντώνης Κόκκινος, πρόεδρος της αναδόχου εταιρείας “Σιδηροδρομικά Έργα ΑΤΕ”. Ο ίδιος προσθέτει ότι “από τη στιγμή που θα δοθεί τελική έγκριση, τα έργα θα ολοκληρωθούν σε τρεις μήνες”. Το ποσό που απαιτείται, για να εγκριθεί για τις επιπλέον εργασίες, σύμφωνα με τον κ. Κόκκινο, ανέρχεται σε 290.000 ευρώ.

Το έργο της υπόγειας διάβασης του σταθμού, προϋπολογισμού 2,1 εκατ. ευρώ, άρχισε τον Ιανουάριο του 2007 και σύμφωνα με το αρχικό χρονοδιάγραμμα επρόκειτο να παραδοθεί το Μάρτιο του 2008. Περιλαμβάνει την κατασκευή υπόγειας διάβασης από την οδό Μαργαροπούλου μέχρι την πλατεία σιδηροδρομικού σταθμού, εγκατάσταση οκτώ κυλιόμενων σκαλών και τριών αυτόματων ανελκυστήρων, καθώς και αισθητική διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου. Ενώ ήταν σε εξέλιξη οι εργασίες, η ανάδοχος κατασκευάστρια εταιρεία “Σιδηροδρομικά Έργα ΑΤΕ” αναγκάστηκε να διακόψει την ανάπλαση τον Ιούνιο του 2008 και να αφήσει το έργο ανολοκλήρωτο. Ο λόγος της διακοπής ήταν ότι η ΕΔΙΣΥ Α.Ε. (Εθνικός Διαχειριστής Σιδηροδρομικής Υποδομής), θυγατρική του ΟΣΕ που διαχειρίζεται τη σιδηροδρομική υποδομή, δεν είχε υπογράψει μια απαιτούμενη συμπληρωματική σύμβαση. Εν τω μεταξύ, είχαν ήδη εγκατασταθεί και τεθεί σε λειτουργία τέσσερις κυλιόμενες σκάλες στην ανατολική πλευρά της στοάς που οδηγεί στα κρηπιδώματα και τοποθετήθηκαν πλάκες γρανίτη στα δάπεδο και στα τοιχία. Έτσι, παραδόθηκε σε λειτουργία η ανατολική πλευρά και απέμεινε να γίνουν εργασίες στη δυτική πλευρά (εγκατάσταση ανελκυστήρων). Ωστόσο, από την αρχή του έργου διαπιστώθηκε ότι υπήρχε ανάγκη αντιστήριξης και υποθεμελίωσης των τοιχίων κλιμακοστασίων, που είχαν κατασκευαστεί τη δεκαετία του ʼ50. Όταν τα συνεργεία αφαίρεσαν τις παλιές σκάλες, είδαν ότι το έδαφος ήταν σαθρό και απαιτούνταν αντιστήριξη. Συντάχθηκε πρόσθετη μελέτη υποθεμελίωσης, η οποία εγκρίθηκε από την ΕΔΙΣΥ Α.Ε., αλλά δεν υπογράφτηκε, διότι δεν είχε συσταθεί τεχνικό συμβούλιο. Ακολούθησαν αλλαγές στη διοίκηση της εταιρείας και στο υπουργείο Μεταφορών, που πρόσθεσαν καθυστερήσεις στη διαδικασία.

Ο αρχικός υπολογισμός των πρόσθετων εργασιών που απαιτούνταν ήταν 750.000 ευρώ. Ακολούθησαν διαπραγματεύσεις με τον ανάδοχο και τελικά το ποσό μειώθηκε στα 290.000 ευρώ, το οποίο, ωστόσο, θα πρέπει να δοθεί, για να μην υπάρξει και νέα εμπλοκή στο έργο.

Το ξεχασμένο γιοφύρι και πάλι σε δράση

Σε σημείωμα μας στο περιοδικό «ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ» 4η έκδοση και με τίτλο το ξεχασμένο γιοφύρι γράφαμε : « Ήρθε ο καιρός την μοναξιά να γνωρίσει και ας πέρασαν από πάνω της χιλιάδες τραίνα μεταφέροντας διαβατές σε άλλους τόπους σε άλλα μέρη. Εκεί στον Γαλλικό ποταμό εκεί στέκει μόνο και έρημο το μεταλλικό γιοφύρι με την πολύχρονη ιστορία του. Η μοίρα το έφερε να εγκαταλειφθεί και σαν ανθρώπινο ον να κλαίει και να ωρύεται και τους περαστικούς διαβατές της διπλανής οδού να παρακαλεί μην την εγκαταλείψουν για πολύ και δεν αντέξει και στο χώμα ένα πρωινό βρεθεί. εκεί στο Γαλλικό όρθιο το γιοφύρι στέκει και κράζει μήπως και κανείς άνθρωπος βρεθεί και χάρη του ζητήσει, από τον κόσμο μην αποκοπή μήτε από τους μαστόρους ξεχασθεί. Έχει ακόμα πολλά να δώσει, μπορεί και αυτή σαν τα αλλά τα γιοφύρια καινούργια να γενεί και τους ταξιδευτές με την πραμάτεια τους χαλί να γίνει και πάνω της να περάσουν. Μόνο ζητά την σκουριά από τον χρόνο να αποτινάξουν και λίγο λάδι να την αλείψουν, γιατί έχει ακόμα πολλά να δώσει, όπως τότε, που μάστορες τεχνίτες ξακουστή το γιοφύρι έστησαν ανθρώπους να εξυπηρετεί. Όπως τότε και την καινούργια κυρα γέφυρα την διπλανή αυτή ντε που τώρα στήθηκε, με θλίψη να μην θωρεί και τα κάλλη της να μην ζηλεύει. Όπως τότε και πάλι να γενεί και παλιές θύμησες από τον λήθαργο στον κόσμο να ξυπνάει». Σήμερα με πολύ χαρά πληροφορούμεθα ότι ο δήμος Καλλιθέας έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την αξιοποίηση της γέφυρας και του παλιού τμήματος της σιδηροδρομικής γραμμής που είναι ανενεργή, σε συνεργασία με το ΟΣΕ. Είναι μια καλή πρωτοβουλία που ευχόμαστε να έχει σύντομα αποτελέσματα. Στην φωτογραφία η γέφυρα του Γαλλικού Ποταμού όπως είναι σήμερα

Η προσφορά των σιδηροδρόμων Στο Μακεδονικό Αγώνα

Τα τρένα ήταν ένα σημαντικό στρατηγικό όπλο στα χέρια των Ελλήνων αγωνιστών. Μετέφεραν, όπλα, πυρομαχικά, πληροφορίες, διπλωμάτες, οπλαρχηγούς, κατάσκοπους και εκπαιδευτικούς όπου και όποτε υπήρχε ανάγκη. Η όλη αυτή προσπάθεια δεν θα είχε επιτευχθεί χωρίς την συνδρομή των Ελλήνων σιδηροδρομικών υπάλληλων το οποίο προσωπικό είχε λόγω της φύσεως της εργασίας υψηλό μορφωτικό επίπεδο και αυτό τους έδινε την δυνατότητα να έχουν επιτελικό ρόλο στην λειτουργία του δικτύου. Το προσωπικό είχε την δυνατότητα να ελίσσετε και να συγκαλύπτει πρόσωπα, να παραλλάσσει «επικίνδυνα φορτία» να μεταφέρει απόρρητη αλληλογραφία και μάλιστα κάτω από την επίβλεψη των τουρκικών αρχών. Ο κίνδυνος της ζωής τους δεν είχε για αυτους καμία αξία μπροστά στο χρέος για την πατρίδα και τα ιδανικά της. Το θάρρος και η γενναιότητα ήταν άρρηκτα συνδεδεμένα με την προγονική τους καταγωγή και τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι ακατωρθωτω για τον ιερό τους στόχο.

 Ο ρόλος του σιδηροδρομικού

Ευάγγελου Παπαζαχαρίου

Στον Μακεδονικό Αγώνα

Μια άγνωστη πτυχή της προσφοράς Των σιδηροδρομικών στον Μακεδονικό Αγώνα αποκαλύπτεται στην έκδοση του Ελληνο - Γερμανικού Συλλόγου Προώθησης των Σχέσεων και με τίτλο του βιβλίου ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΟΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ και στο κεφάλαιο ο Μακεδονικός Αγώνας στον Σοχό διαβάζουμε: « Για την μύηση και οργάνωση του Μακεδονικού Αγώνα 1903 - 1908 των κατοίκων του Σοχού είχε διορισθεί από το Γενικό Κέντρο Άμυνας Αθηνών ο επιθεωρητής της δημοτικής εκπαίδευσης Άγγελος Παπαζαχαρίου, που γεννήθηκε στον Σοχό το 1870 και πέθανε το 1938 στην Αθήνα. Με το πρόσχημα του περιοδεύοντος επιθεωρητού των σχολείων περιέρχονταν αυτός στην ύπαιθρο και εργάζονταν στον Μακεδονικό Αγώνα. Μεταβίβαζε προς εκτέλεση εμπιστευτικές διαταγές του Γενικού Κέντρου Αμύνης Αθηνών και Θεσσαλονίκης με τα οποία είχε συχνά επισκέψεις και συνεργασία. Η ορκωμοσία των μυημένων γίνονταν στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου Σοχού. Εξαιρετική δράση στον Μακεδονικό Αγώνα σημείωσε και ο αδελφός του Ευάγγελος Παπαζαχαρίου, που στην αρχή εργάζονταν σαν σιδηροδρομικός υπάλληλος και μέσω των σιδηροδρόμων μετέφερε ολόκληρα κιβώτια όπλων και πυρομαχικών για τις ανάγκες των σωμάτων. Στα κιβώτια έγραφε φάρμακα ή γυαλικά. Αργότερα το 1904 όταν εντάχθηκε στον ένοπλο αγώνα έδρασε ως καπετάν Βαγγέλης, αφού προηγουμένως οργάνωσε και ίδρυσε την ομάδα Σοχου που αποτελούνταν από 35 Σοχινούς..» Η δράση του καπετάν Βαγγέλη όπως εξιστορείται στην συνέχεια του βιβλίου ήταν σημαντική με μεγάλες νίκες έναντι των Βουλγάρων κομιτατζήδων. Ευχαριστούμε θερμά τον πρόεδρο του Ελληνο - Γερμανικού Συλλόγου κ. Γεώργιο Μπακαλιό για την πραγματικά αξιόλογη έκδοση που μας χάρισε και μέσα από τις σελίδες του βιβλίου γνωρίσαμε την ιστορική διαδρομή ενός σιδηροδρομικού που η πρόσφορα του στο Έθνος και την πατρίδα ήταν ανεκτίμητη.

Η εξιστόρηση μιας τραγωδίας

Συνεχίζοντας την ανάδρομη στην ιστορία του Ελληνικού σιδηροδρόμου παραθέτουμε την αφήγηση του συνταξιούχου σιδηροδρομικού κ. Δημητρίου Μυλωνά αυτόπτη μάρτυρα της ανατίναξης του τραίνου στην Ξάνθη την περίοδο του εμφύλιου πολέμου. κ. Μυλωνάς στην πολυσέλιδη επιστολή που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ» εξιστορεί με κάθε λεπτομέρεια τα θλιβερά γεγονότα που συνέβησαν την περίοδο του εμφυλίου αλληλοσπαραγμού και ειδικότερα στην ανατίναξη του τρένου στην περιοχή της Ξάνθης. Λόγω της μεγάλης έκτασης της επιστολής δημοσιεύουμε τα κύρια σημεία της και ιδιαίτερα τα γεγονότα που συνέβησαν την 19η Ιουλίου του 1948 όπου ήταν αυτόπτης μάρτυρας. Γράφει ο κ. Μυλωνάς. « Με την ανατολή του ήλιου, ξεκινήσαμε για τον έλεγχο της γραμμής με τον συνάδελφο μου Φίλιππο Καφετζόπουλο. Η φρουρά μας 4 χωροφύλακες. Στο χιλιομετρικό σημείο ( Χ.Σ) 316 +100 πάνω σε μια μεταλλική γέφυρα, γινότανε η αλλαγή φρουράς. Μας περνάνε οι στρατιώτες που ερχότανε από το φυλάκιο Κοπτερού μας πήγαιναν ως το τέρμα το ΧΣ 310+00 και επιστροφή. Περάσαμε από το ΧΣ 315+500 που έγινε το συμβάν χωρίς να αντιληφθούμε το παραμικρό. Κατά την επιστροφή μας περί ώρα 10 π.μ. ακούσαμε μια τρομακτική έκρηξη που συγκλόνισε όλη την περιοχή. Ένα σύννεφο μαύρου καπνού ανέβαινε σαν μανιτάρι στον ουρανό. Αχ ,είπαμε, πως δεν βρήκαμε της νάρκες. Αμέσως όμως άρχισαν να ακούγονται πυρά που σε λίγα λεπτά πύκνωσαν με ριπές πολυβόλων, χειροβομβίδων και αργότερα με όλμους. Τότε καταλάβαμε πως με τα την διέλευση μας έγιναν όλα. Άρχισαν να κτυπούν με όλμους το φυλάκιο Κοπτερού και το φυλάκιο του Προφήτη Ηλία . Οι στρατιώτες μας άφησαν και έφυγαν λέγοντας μας « Παιδιά εσείς πάτε προς τον σταθμό Πολυσίτου. Εμείς πάμε να ενισχύσουμε το φυλάκιο μας». Μείναμε για μια ώρα περίπου εκεί παρακολουθώντας τις εξελίξεις. Σε λίγο έφθασε ο στρατός από την Ξάνθη, μαζί τους προχωρούσαμε και εμείς προς το σημείο της ανατιναγμένης αμαξοστοιχίας. Το πυροβολικό από το χωριό Αμαξάδες, άρχισε να σφυροκοπά τις χαράδρες και τα επίκαιρα στρατηγικά σημεία που κρατούσαν οι αντάρτες. Με κάθε προφύλαξη μαζί με τους στρατιώτες, φθάσαμε στο ανατιναγμένο τρένο. Εκείνο που αντικρίσαμε ήταν φοβερό και φρικιαστικό. Αντί να ανατινάξουν το τελευταίο βαγόνι της φρουράς, από λάθος ανατίναξαν το προτελευταίο βαγόνι που ήταν οι εργάτες. Πάτωμα και οροφή τινάχθηκαν στον αέρα μαζί με διαμελισμένα πτώματα των εργατών. Σε ακτίνα 200 μέτρων μαζεύαμε χέρια, πόδια, κεφάλια, τα στοιβάζαμε πάνω σε χειροκίνητο βαγονέτο και τα μεταφέραμε στην Κομοτηνή. Εκεί θρήνος και οδυρμός από τους συγγενείς των άτυχων εργατών που πήγαιναν να βγάλουν το ψωμί των παιδιών τους. Κατόπιν εγώ με ένα στρατιώτη ναρκοσυλλέκτη μαζέψαμε τα καλώδια και είδαμε από ποιο σημείο πυροδότησαν τις νάρκες. Σε απόσταση 20 μέτρων βρήκα έναν αντάρτη σκοτωμένο τον γύρισα ανάσκελα για να δω ποιος είναι και διαπίστωσα ψάχνοντας τις τσέπες του ένα έγγραφο γραμμένο σε γραφομηχανή που έλεγε επί λέξη: «Αρχηγείο του ΕΛΛΑΣ Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Προς τον σύντροφο λοχαγό του σαμποτέρ, καπετάν Ορφέα. Την 19η Ιουλίου 1948 με τα τμήματά σας θα κατεβείτε στην σιδηροδρομική γραμμή Χ.Σ 315+500. Αφού επιλέξετε το κατάλληλο σημείο θα καλυφθείτε εις μακράν απόσταση. Στοπ. Μετά την διέλευση της φρουράς των γραμμοφυλάκων θα τοποθετήσετε τα ανάλογα εκρηκτικά και θα αναμένετε την πρώτη αμαξοστοιχία. Θα ανατινάξετε με προσοχή το τελευταίο όχημα που είναι η στρατιωτική φρουρά. Ταχύτατα θα αφαιρέσετε ότι εφόδια βρείτε και θα θέσετε πυρ στην αμαξοστοιχία. Παράλληλα θα ναρκοθετήσετε εκατέρωθεν το οδικό δίκτυο προς παρεμπόδιση τυχόν ενισχύσεων κυρίως αρμάτων και θα αποχωρήσετε κανονικός». Το έγγραφο αυτό το παρέδωσα σε ένα λοχαγό και εν συνεχεία στην αστυνομία Ιάσμου. Αυτό είναι το ιστορικό εκείνης της μαύρης μέρας όπου άφησαν την τελευταία τους πνοή 19 συνάδελφοί μας». Στην συνέχεια ο κ. Μυλωνάς στην επιστολή του αναφέρει τα ονόματα των νεκρών και των τραυματισμένων συναδέλφων του ενώ δεν παραλείπει να αναφερθεί και στις δικές του επιθανάτιες στιγμές που έζησε την περίοδο του εμφύλιου πόλεμου. Τελειώνοντας την πολυσέλιδη επιστολή του ο κ. Μυλωνάς εκφράζει την πικρία του για την συμπεριφορά της πολιτείας στο θέμα της πρόσληψής του στον τότε ΣΕΚ και στην συνέχεια με την εξέλιξή του στην σιδηροδρομική του σταδιοδρομία. Κλείνοντας εκφράζει τις ευχές του για ένα καλύτερο σιδηρόδρομο αντάξιο αυτών των Ευρωπαϊκών.